Adhyaya 1

అధ్యాయం మంగళాచరణతో ప్రారంభమై, శ్రీవిష్ణువును (వరాహసహితంగా) మరియు లక్ష్మీసహిత వ్యాసమహర్షిని స్తుతిస్తుంది. అనంతరం నైమిషారణ్యంలోని ఋషిసభా స్థాపన వర్ణించబడుతుంది; అక్కడ ఋషులు వ్యాసశిష్యుడైన సూతుని సత్కరించి ధర్మకథ వినుటకు కూర్చుంటారు. శౌనకుడు ప్రశ్నిస్తాడు—కలియుగంలో నీతిభ్రంశం, అల్పాయుష్షు, దారిద్ర్యం, పుణ్యసాధనశక్తి క్షీణత ఉన్నప్పుడు భక్తి మరియు నిజమైన శ్రేయస్సు ఎలా కలుగుతాయి? ఉపదేశానికి ఉన్న నైతిక భారాన్ని గ్రంథం స్పష్టం చేస్తుంది—సత్పథం చూపినవాడు పుణ్యభాగి, దుష్పథానికి నెట్టినవాడు పాపభాగి. కరుణామయ గురువులు కేశవసమానులని ప్రశంసించబడతారు; వైష్ణవ హరికథను అడ్డుకునేవారిని లేదా ఎగతాళి చేసేవారిని నిందిస్తుంది. చివరికి సూతుడు అధికార పరంపరను స్థాపిస్తూ—వ్యాసుడు జైమినికి చెప్పినదాన్ని తాను వివరిస్తానని అంటాడు; కలియుగంలో కూడా మోక్షం ఎందుకు సులభమవుతుందో చెప్పబోయే అంతర్గత సంభాషణకు ఇది పీఠిక. హరికథను పాపనాశినిగా, క్రియాయోగసారంగా ప్రకటిస్తుంది.