Shloka 39
Yayāti’s Ascent to Heaven
and Entry into Vaikuṇṭha
उभयोरंतरं नास्ति तस्माच्चैव वदाम्यहम् । विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम्
ubhayoraṃtaraṃ nāsti tasmāccaiva vadāmyaham | viṣṇubhaktasyapuṇyasyasthānamevadadāmyaham
ఇద్దరిలో ఏ భేదమూ లేదు; అందుకే నేను ఇలా చెబుతున్నాను—విష్ణుభక్తుని పుణ్యాన్నే నేను పవిత్ర ధామస్థానంగా ప్రకటించి ప్రసాదిస్తున్నాను.
Unspecified narrator/speaker (context needed to identify the dialogue pair precisely)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
Sandhi Resolution Notes: उभयोः+अन्तरम्→उभयोरंतरम्; तस्मात्+च+एव→तस्माच्चैव; वदामि+अहम्→वदाम्यहम्; विष्णुभक्तस्य+पुण्यस्य+स्थानम्+एव+ददामि+अहम्→विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम् (स्थानम्+एव→स्थानमेव; ददामि+अहम्→ददाम्यहम्)
FAQs
It teaches that a Viṣṇu-devotee’s merit (puṇya) is itself treated as a sacred “place/abode,” highlighting bhakti as intrinsically sanctifying.
It asserts equivalence between two previously referenced items (not specified in the provided excerpt), concluding that they are spiritually equal in value; the verse then privileges the Viṣṇu-bhakta’s puṇya as a sanctified standing.
It encourages cultivating devotion and virtue, implying that inner devotion and righteous merit can confer sanctity comparable to external sacred sites or ritual distinctions.