Adhyaya 75

Verse 1

सुकर्मोवाच । विष्णुं कृष्णं हरिं रामं मुकुंदं मधुसूदनम् । नारायणं विष्णुरूपं नारसिंहं तमच्युतम्

సుకర్ముడు పలికెను—విష్ణువు, కృష్ణుడు, హరి, రాముడు; ముకుందుడు, మధుసూదనుడు; విష్ణురూపుడైన నారాయణుడు, అలాగే నరసింహుడు—ఆ అచ్యుతుని నేను స్మరిస్తాను।

Verse 2

केशवं पद्मनाभं च वासुदेवं च वामनम् । वाराहं कमठं मत्स्यं हृषीकेशं सुराधिपम्

కేశవుడు, పద్మనాభుడు, వాసుదేవుడు, వామనుడు; వరాహుడు, కూర్ముడు, మత్స్యుడు; అలాగే హృషీకేశుడు—దేవాధిపతి—ఈ నామాలను స్మరించవలెను।

Verse 3

विश्वेशं विश्वरूपं च अनंतमनघं शुचिम् । पुरुषं पुष्कराक्षं च श्रीधरं श्रीपतिं हरिम्

నేను హరిని నమస్కరిస్తాను—ఆయన విశ్వేశ్వరుడు, విశ్వరూపుడు; అనంతుడు, నిర్దోషుడు, పవిత్రుడు; పరమపురుషుడు, పద్మాక్షుడు; శ్రీధరుడు, శ్రీపతి।

Verse 4

श्रीनिवासं पीतवासं माधवं मोक्षदं प्रभुम् । इत्येवं हि समुच्चारं नामभिर्मानवाः सदा

‘శ్రీనివాసుడు, పీతవాసుడు, మాధవుడు, మోక్షప్రదాత ప్రభువు’—ఇలా నామాలను సముచ్చయంగా మనుష్యులు నిత్యం ఉచ్చరించవలెను।

Verse 5

प्रकुर्वंति नराः सर्वे बालवृद्धाः कुमारिकाः । स्त्रियो हरिं सुगायंति गृहकर्मरताः सदा

అందరూ పాల్గొంటారు—పిల్లలు, వృద్ధులు, యువతులు; గృహకార్యాలలో నిత్యం నిమగ్నమైన స్త్రీలూ హరిని మధురంగా కీర్తిస్తారు।

Verse 6

आसने शयने याने ध्याने वचसि माधवम् । क्रीडमानास्तथा बाला गोविंदं प्रणमंति ते

కూర్చుని, పడుకొని, ప్రయాణంలో, ధ్యానంలో లేదా మాటల్లో—వారు మాధవుని స్మరిస్తారు; ఆ బాలస్వభావ భక్తులు ఆటలోనూ గోవిందునకు నమస్కరిస్తారు।

Verse 7

दिवारात्रौ सुमधुरं ब्रुवंति हरिनाम च । विष्णूच्चारो हि सर्वत्र श्रूयते द्विजसत्तम

పగలు రాత్రి వారు మధురంగా హరినామాన్ని పలుకుతారు; ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, ఎక్కడైనా విష్ణునామోచ్చారణమే వినిపిస్తుంది।

Verse 8

वैष्णवेन प्रभावेण मर्त्या वर्तंति भूतले । प्रासादकलशाग्रेषु देवतायतनेषु च

వైష్ణవ ప్రభావంతో మానవులు భూతలంలో సంచరిస్తారు—ప్రాసాదాల కలశ-శిఖరాలపై కూడా, దేవాలయాల అంతర్భాగాల్లో కూడా।

Verse 9

यथा सूर्यस्य बिंबानि तथा चक्राणि भांति च । वैकुंठे दृश्यते भावस्तद्भावं जगतीतले

సూర్యుని ప్రతిబింబ వలయాలు ప్రకాశించునట్లే దివ్య చక్రాలు మెరుస్తాయి; వైకుంఠంలో కనిపించే భావమే భూమితలంలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది।

Verse 10

तेन राज्ञा कृतं विप्र पुण्यं चापि महात्मना । विष्णुलोकस्य समतां तथानीतं महीतलम्

హే విప్రా! ఆ మహాత్ముడైన రాజు మహత్తర పుణ్యాన్ని సంపాదించాడు; అలా భూమిని విష్ణులోకసమాన స్థితికి చేర్చాడు.

Verse 11

नहुषस्यापि पुत्रेण वैष्णवेन ययातिना । उभयोर्लोकयोर्भावमेकीभूतं महीतलम्

నహుషుని కుమారుడైన వైష్ణవుడు యయాతి కూడా రెండు లోకాల భావాన్ని ఏకముగా చేసి భూమిపై ఏకత్వాన్ని స్థాపించాడు.

Verse 12

भूतलस्यापि विष्णोश्च अंतरं नैव दृश्यते । विष्णूच्चारं तु वैकुंठे यथा कुर्वंति वैष्णवाः

భూమి మరియు విష్ణువుకు మధ్య ఏ భేదమూ కనిపించదు; వైకుంఠంలో వైష్ణవులు ఎలా విష్ణునామోచ్చారణ చేస్తారో అలాగే ఇక్కడ కూడా జరుగుతుంది.

Verse 13

भूतले तादृशोच्चारं प्रकुर्वंति च मानवाः । उभयोर्लोकयोर्विप्र एकभावः प्रदृश्यते

భూమిపై కూడా మనుష్యులు అటువంటి ఉచ్చారణనే చేస్తారు; హే విప్రా! రెండు లోకాలలోనూ ఒకే భావం ప్రత్యక్షమవుతుంది.

Verse 14

जरारोगभयं नास्ति मृत्युहीना नरा बभुः । दानभोगप्रभावश्च अधिको दृश्यते भुवि

వృద్ధాప్యము, రోగము అనే భయం లేదు; మనుష్యులు మరణరహితులయ్యారు. భూమిపై దానం మరియు ధర్మసమ్మత భోగం యొక్క ప్రభావం విశేషంగా కనిపించింది.

Verse 15

पुत्राणां तु सुखं पुण्यमधिकं पौत्रजं नराः । प्रभुंजंति सुखेनापि मानवा भुवि सत्तम

పుత్రుల వల్ల కలిగే సుఖం పుణ్యదాయకమే; అయితే మనుష్యులు మనుమల వల్ల కలిగే ఆనందాన్ని మరింత అధిక పుణ్యముగా భావిస్తారు. ఓ నరశ్రేష్ఠా, భూమిపై వారు ఆ సుఖాన్ని సులభంగా అనుభవిస్తారు।

Verse 16

विष्णोः प्रसाददानेन उपदेशेन तस्य च । सर्वव्याधिविनिर्मुक्ता मानवा वैष्णवाः सदा

విష్ణువు అనుగ్రహాన్ని పొందడం వల్ల, అలాగే ఆయన ఉపదేశాన్ని అనుసరించడం వల్ల వైష్ణవులు ఎల్లప్పుడూ సమస్త వ్యాధుల నుండి విముక్తులై ఉంటారు।

Verse 17

स्वर्गलोकप्रभावो हि कृतो राज्ञा महीतले । पंचविंशप्रमाणेन वर्षाणि नृपसत्तम

ఓ నృపశ్రేష్ఠా, రాజు భూమిపై స్వర్గలోక సమానమైన వైభవాన్ని స్థాపించాడు; దానిని పూర్తిగా ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు నిలిపి ఉంచాడు।

Verse 18

गदैर्हीना नराः सर्वे ज्ञानध्यानपरायणाः । यज्ञदानपराः सर्वे दयाभावाश्च मानवाः

అందరూ వ్యాధిరహితులు; అందరూ జ్ఞానం, ధ్యానంలో నిమగ్నులు. అందరూ యజ్ఞం, దానంలో తత్పరులు; మానవులందరిలో దయాభావం ఉంది।

Verse 19

उपकाररताः पुण्या धन्यास्ते कीर्तिभाजनाः । सर्वे धर्मपरा विप्र विष्णुध्यानपरायणाः

పరోపకారంలో ఆనందించే వారు పుణ్యవంతులు, ధన్యులు, కీర్తికి పాత్రులు. ఓ విప్రా, వారు అందరూ ధర్మపరులు, విష్ణుధ్యానంలో సంపూర్ణంగా పరాయణులు।

Verse 20

राज्ञा तेनोपदिष्टास्ते संजाता वैष्णवा भुवि । विष्णुरुवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल चरित्रं तस्य भूपतेः

ఆ రాజు ఉపదేశంతో వారు భూమిపై వైష్ణవులయ్యారు. విష్ణువు పలికెను—ఓ నృపశార్దూలా, ఆ భూపతి చరిత్రను వినుము.

Verse 21

सर्वधर्मपरो नित्यं विष्णुभक्तश्च नाहुषिः । अब्दानां तत्र लक्षं हि तस्याप्येवं गतं भुवि

నహుష వంశజుడు నిత్యం సర్వధర్మపరుడై విష్ణుభక్తుడుగా ఉండెను. అక్కడ భూమిపై అదే విధంగా జీవిస్తూ అతనికి లక్ష సంవత్సరాలు గడిచెను.

Verse 22

नूतनो दृश्यते कायः पंचविंशाब्दिको यथा । पंचविंशाब्दिको भाति रूपेण वयसा तदा

శరీరం నూతనంగా కనిపించును, ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల వాడివలె. అప్పుడు రూపములోను వయసులోను ఇరవై ఐదు ఏళ్లవాడివలె ప్రకాశించును.

Verse 23

प्रबलः प्रौढिसंपन्नः प्रसादात्तस्य चक्रिणः । मानुषा भुवमास्थाय यमं नैव प्रयांति ते

ఆ చక్రధారి హరి ప్రసాదముచేత వారు బలవంతులై ప్రౌఢశక్తి సంపన్నులగుదురు. మానవలోకమున నిలిచి యముని వద్దకు వారు పోరు.

Verse 24

रागद्वेषविनिर्मुक्ताः क्लेशपाशविवर्जिताः । सुखिनो दानपुण्यैश्च सर्वधर्मपरायणाः

వారు రాగద్వేషముల నుండి విముక్తులై, క్లేశపాశముల నుండి విడిపొందుదురు. దానపుణ్యముచేత సుఖులై సర్వధర్మపరాయణులై ఉంటారు.

Verse 25

विस्तारं तेजनाः सर्वे संतत्यापि गता नृप । यथा दूर्वावटाश्चैव विस्तारं यांति भूतले

హే నృపా! ఆ తేజస్సుగలవారందరూ తమ సంతానంతో కూడి విస్తరించారు; భూమిపై దూర్వా గడ్డి, వటవృక్షం ఎలా విస్తరిస్తాయో అలాగే।

Verse 26

यथा ते मानवाः सर्वे पुत्रपौत्रैः प्रविस्तृताः । मृत्युदोषविहीनास्ते चिरं जीवंति वै जनाः

ఇలా ఆ మనుష్యులందరూ కుమారులు, మనవళ్ల ద్వారా విస్తరించి వికసించారు; మృత్యు-దోషం లేనివారై వారు నిజంగా దీర్ఘకాలం జీవిస్తారు।

Verse 27

स्थिरकायाश्च सुखिनो जरारोगविवर्जिताः । पंचविंशाब्दिकाः सर्वे नरा दृश्यंति भूतले

భూమిపై అందరు పురుషులు స్థిరదేహులుగా, సుఖులుగా, వృద్ధాప్య-రోగరహితులుగా, ప్రతి ఒక్కరూ ఇరవై ఐదు ఏళ్ల వయస్సుతో కనిపిస్తారు।

Verse 28

सत्याचारपराः सर्वे विष्णुध्यानपरायणाः । एवं सर्वे च मर्त्यास्ते प्रसादात्तस्य चक्रिणः

వారందరూ సత్యాచారంలో నిమగ్నులై, విష్ణుధ్యానంలో పరాయణులయ్యారు; ఆ చక్రధారి ప్రభువు ప్రసాదం వల్లనే ఆ మానవులందరూ అలా అయ్యారు।

Verse 29

संजाता मानवाः सर्वे दानभोगपरायणाः । मृतो न श्रूयते लोके मर्त्यः कोपि नरोत्तम

మనుష్యులందరూ దానం మరియు ధర్మసమ్మత భోగంలో పరాయణులయ్యారు; హే నరోత్తమా, లోకంలో ఏ మానవుడు మరణించాడని వార్త కూడా వినబడదు।

Verse 30

शोकं नैव प्रपश्यंति दोषं नैव प्रयांति ते । यद्रूपं स्वर्गलोकस्य तद्रूपं भूतलस्य च

వారు శోకాన్ని ఏమాత్రం చూడరు, దోషంలోనూ పడరు; స్వర్గలోకానికి ఏ రూపమో, అదే రూపం భూతలానికీ ఉంది।

Verse 31

संजातं मानवश्रेष्ठ प्रसादात्तस्य चक्रिणः । विभ्रष्टा यमदूतास्ते विष्णुदूतैश्च ताडिताः

ఓ మానవశ్రేష్ఠా! చక్రధారి ప్రభువు కృపవల్ల ఇదంతా జరిగింది; యమదూతలు వెనక్కు తరిమివేయబడి, విష్ణుదూతల చేత తాడింపబడ్డారు।

Verse 32

रुदमाना गताः सर्वे धर्मराजं परस्परम् । तत्सर्वं कथितं दूतैश्चेष्टितं भूपतेस्तु तैः

ఏడుస్తూ వారు అందరూ కలిసి ధర్మరాజుని చేరారు. దూతలు ఆ రాజు చేసిన సమస్త కార్యాచరణను పూర్తిగా నివేదించారు।

Verse 33

अमृत्युभूतलं जातं दानभोगेन भास्करे । नहुषस्यात्मजेनापि कृतं देवययातिना

ఓ భాస్కరా! దానం మరియు దానభోగ ప్రభావంతో భూమి మృత్యురహితమై నిలిచింది; నహుషుని కుమారుడైన దేవయయాతి కూడా ఇదే కార్యం చేశాడు।

Verse 34

विष्णुभक्तेन पुण्येन स्वर्गरूपं प्रदर्शितम् । एवमाकर्णितं सर्वं धर्मराजेन वै तदा

విష్ణుభక్తుని పుణ్యబలంతో స్వర్గరూపం వెల్లడైంది. ఈ విధంగా ఆ సమయంలో ధర్మరాజు సమస్తాన్ని వినెను।

Verse 35

धर्मराजस्तदा तत्र दूतेभ्यः श्रुतविस्तरः । चिंतयामास सर्वार्थं श्रुत्वैवंनृपचेष्टितम्

అప్పుడు ధర్మరాజు అక్కడ తన దూతల నుండి విస్తారమైన వృత్తాంతాన్ని విని, రాజు ఈ విధంగా ప్రవర్తించిన తీరు తెలుసుకొని, సమస్త విషయాన్ని మనస్సులో ఆలోచించాడు।

Verse 75

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे पंचसप्ततितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ పద్మపురాణం భూమిఖండంలో, వేనోపాఖ్యానాంతర్గతంగా మాతాపితృతీర్థవర్ణనతో కూడిన యయాతిచరిత్ర సంబంధమైన డెబ్బై ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।