Adhyaya 15

Verse 1

सोमशर्मोवाच । पापिनां मरणं भद्रे कीदृशैर्लक्षणैर्युतम् । तन्मे त्वं विस्तराद्ब्रूहि यदि जानासि भामिनि

సోమశర్ముడు అన్నాడు—హే భద్రే, పాపుల మరణము ఏ ఏ లక్షణములతో కూడి ఉంటుంది? నీవు తెలిసినదైతే, హే సుందరీ, నాకు విస్తారంగా చెప్పుము.

Verse 2

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तस्मात्सिद्धाच्छ्रुतं मया । पापिनां मरणे कांत यादृशं लिंगमेव च

సుమనా చెప్పింది—హే ప్రియతమా, వినుము; ఆ సిద్ధుని నుండి నేను విన్నదాన్ని చెప్పుదును. పాపుల మరణసమయంలో కనబడే లక్షణమును కూడా వివరించుదును.

Verse 3

महापातकिनां चैव स्थानं चेष्टां वदाम्यहम् । विण्मूत्रामेध्यसंयुक्तां भूमिं पापसमन्विताम्

ఇప్పుడు నేను మహాపాతకుల నివాసస్థానమును, వారి ప్రవర్తనను చెప్పుదును—మలం, మూత్రం మరియు ఇతర అపవిత్రాలతో కలిసిన, పాపంతో నిండిన భూమి.

Verse 4

सतां प्राप्य सुदुष्टात्मा प्राणान्दुःखेन मुंचति । चांडालभूमिं संप्राप्य मरणं याति दुःस्थितः

సజ్జనుల సాంగత్యం పొందినప్పటికీ అత్యంత దుష్టచిత్తుడు దుఃఖంతో ప్రాణాలు విడుస్తాడు; చాండాలభూమికి చేరి దురవస్థలో మరణాన్ని పొందుతాడు।

Verse 5

गर्दभाचरितां भूमिं वेश्यागेहं समाश्रितः । कल्पपालगृहं गत्वा निधनायोपगच्छति

గాడిదలు తిరిగే భూమిని ఆశ్రయించి, వేశ్యాగృహంలో నివసించి, కల్పపాల (వేశ్యాలయపాలకుడు) ఇంటికి వెళ్లినవాడు వినాశం (మరణం) వైపు సాగుతాడు।

Verse 6

अस्थिचर्मनखैः पूर्णमाश्रितं पापकिल्बिषैः । तां प्राप्य च स दुष्टात्मा मृत्युं याति सुनिश्चितम्

ఎముకలు, చర్మం, గోర్లు నిండినదిగా, పాపమలంతో నిండిన ఆ స్థితి/స్థలాన్ని చేరి దుష్టాత్ముడు నిశ్చయంగా మరణాన్ని పొందుతాడు।

Verse 7

अन्यां पापसमाचारां प्राप्य मृत्युं स गच्छति । अथ चेष्टां प्रवक्ष्यामि दूतानां तु तमिच्छताम्

మరొక పాపాచారాన్ని ఆశ్రయించి అతడు మరణాన్ని చేరుతాడు. ఇక అతనిని కోరుకునే దూతల క్రియలను నేను వివరిస్తాను।

Verse 8

भैरवान्दारुणान्घोरानतिकृष्णान्महोदरान् । पिंगाक्षान्पीतनीलांश्च अतिश्वेतान्महोदरान्

అతడు భైరవులను వర్ణించాడు—వారు దారుణులు, ఘోరులు; కొందరు అత్యంత కృష్ణవర్ణులు, మహోదరులు; కొందరు పింగాక్షులు, పీత లేదా నీలవర్ణులు; మరికొందరు అత్యంత శ్వేతవర్ణులు, అయినా మహోదరులే।

Verse 9

अत्युच्चान्विकरालांश्च शुष्कमांसवसोपमान् । रौद्रदंष्ट्रान्करालांश्च सिंहास्यान्सर्पहस्तकान्

అతడు అత్యంత ఎత్తైన, వికరాళమైన భూతసమూహాలను చూచెను; అవి ఎండిన మాంసము, కొవ్వు వలె కనిపించెను; భయంకర దంష్ట్రలతో, ఘోరాకారములతో, సింహముఖములతో, సర్పసదృశ హస్తములతో ఉన్నవి।

Verse 10

सतान्दृष्ट्वा प्रकंपेत खिद्यते च मुहुर्मुहुः । शिवासंनादवद्घोरान्महारावान्महामते

ఆ భయంకరులను చూచి మనిషి కంపించును, మళ్లీ మళ్లీ వ్యాకులపడును, ఓ మహామతీ; వారి ఘోర మహారావములు శివా (నక్క) హూకారముల వలె భయంకరముగా వినిపించును।

Verse 11

मुंचंति दूतकाः सर्वे कर्णमूले तु तस्य हि । गले पाशैः प्रबद्ध्वा ते कटिं बद्ध्वा तथोदरे

ఆ దూతలందరు అతని చెవి మూలమున కొట్టుదురు; పాశములతో అతని గొంతును బిగించి, నడుమును మరియు ఉదరమును కూడా బంధించుదురు।

Verse 12

समाधृष्य निपात्यंते हाहेति वदते मुहुः । म्रियमाणस्य या चेष्टा तामेवं प्रवदाम्यहम्

పట్టుకొని బలంగా నెట్టి పడవేయుదురు; అతడు మళ్లీ మళ్లీ ‘హా హా!’ అని విలపించును. మరణించుచున్నవాని చలనలు, తడబాట్లు ఇట్లే అని నేను వివరిస్తున్నాను।

Verse 13

परद्रव्यापहरणं परभार्याविडंबनम् । ऋणं परस्य सर्वस्वं गृहीतं यत्तु पापिभिः

పరధనాపహరణము, పరస్త్రీని అవమానించుట/దూషించుట, మరియు ఋణమని చెప్పి పరుని సర్వస్వమును హరించుట—ఇవి పాపులు చేయు కర్మములు।

Verse 14

पुनर्नैव प्रदत्तं हि लोभास्वादविमोहतः । अन्यदेवं महापापं कुप्रतिग्रहमेव च

లోభం, విషయాస్వాదముల మోహముచేత ఒకసారి ఇచ్చిన దానాన్ని మళ్లీ ఇవ్వకూడదు. అలాగే కుప్రతిగ్రహము—అనర్హమైన దానగ్రహణము—ఇదికూడ మహాపాపమే.

Verse 15

कंठमायांति ते सर्वे म्रियमाणस्य तस्य च । यानिकानि च पापानि पूर्वमेव कृतानि च

ఆ వ్యక్తి మరణించుచుండగా అతని కంఠమునకు అవన్నీ వచ్చి చేరుతాయి—అతడు పూర్వమే చేసిన పాపకర్మలన్నీ.

Verse 16

आयांति कंठमूलं ते महापापस्य नान्यथा । दुःखमुत्पादयंत्येते कफबंधेन दारुणम्

అవి కంఠమూలమునకు చేరుతాయి—ఇది మహాపాపఫలమువల్లనే, ఇతరథా కాదు. కఫబంధనము అనే భయంకరమైన బంధముచేత అవి తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని కలిగిస్తాయి.

Verse 17

पीडाभिर्दारुणाभिस्तु कंठो घुरघुरायते । रोदते कंपतेऽत्यर्थं मातरं पितरं पुनः

భయంకరమైన పీడలచేత అతని కంఠము ఘురఘురమని శబ్దముచేయును. అతడు ఏడ్చును, అత్యంతంగా వణుకును, మాతా పితరులను మళ్లీ మళ్లీ పిలుచును.

Verse 18

स्मरते भ्रातरं तत्र भार्यां पुत्रान्पुनःपुनः । पुनर्विस्मरणं याति महापापेन मोहितः

అక్కడ అతడు తన సోదరుని, భార్యను, కుమారులను మళ్లీ మళ్లీ స్మరించును; కాని మహాపాపమోహముచేత అతడు మరల మరల మరచిపోవుటకు లోనగును.

Verse 19

तस्य प्राणान गच्छंति बहुपीडासमाकुलाः । पतते कंपते चैव मूर्च्छते च पुनःपुनः

అనేక బాధలతో కలవరపడిన అతని ప్రాణాలు క్షీణించసాగుతాయి. అతడు పడిపోతాడు, వణుకుతాడు, మళ్లీ మళ్లీ మూర్ఛపడతాడు.

Verse 20

एवं पीडासमायुक्तो दुःखं भुंक्तेति मोहितः । तस्य प्राणाः सुदुःखेन महाकष्टैः प्रचालिताः

ఇలా బాధలతో నిండినవాడై, మోహగ్రస్తుడై దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తాడు. తీవ్రమైన శోకం, మహా కష్టాలు అతని ప్రాణాలను కూడా కదిలించి త్రిప్పుతాయి.

Verse 21

अपानमार्गमाश्रित्य शृणु कांत प्रयांति ते । एवं प्राणी महामुग्धो लोभमोहसमन्वितः

అపాన మార్గమైన అధోగతిని ఆశ్రయించి—విను, ఓ ప్రియతమా—వారు ఆ దారినే వెళ్తారు. ఇలా ప్రాణి మహామూఢుడై లోభమోహాలతో నిండివుంటాడు.

Verse 22

नीयते यमदूतैस्तु तस्य दुःखं वदाम्यहम्

అతడు యమదూతలచే తీసుకుపోబడతాడు; అతని దుఃఖాన్ని నేను వివరిస్తాను.