Adhyaya 114

Verse 1

कुंजल उवाच । अथ ते दानवाः सर्वे हुंडस्य परिचारकाः । नहुषस्यापि संवादं रंभया तु यथाश्रुतम्

కుంజలుడు అన్నాడు—అప్పుడు హుండుని పరిచారకులైన ఆ దానవులందరూ, రంభాతో నహుషుని సంభాషణను కూడా యథాశ్రుతంగా వివరించారు.

Verse 2

आचचक्षुश्च दैत्येंद्रं हुंडं सर्वं सुभाषितम् । तमाकर्ण्य स चुक्रोध दूतं वाक्यमथाब्रवीत्

దూతుడు దైత్యేంద్రుడు హుండునకు సమస్త సందేశాన్ని సుభాషితంగా వివరించాడు. అది విని అతడు కోపంతో మండిపోయి, ఆపై దూతను ఉద్దేశించి ఈ వాక్యాలు పలికాడు.

Verse 3

गच्छ वीर ममादेशाज्जानीहि पुरुषं हि तम् । संभाषते तया सार्द्धं पुरुषः शिवकन्यया

“వీరా, నా ఆజ్ఞతో వెళ్లి ఆ పురుషుడు ఎవరో తెలుసుకొని రా. అతడు అక్కడ శివకన్యతో కలిసి సంభాషిస్తున్నాడు.”

Verse 4

स्वामिनिर्देशमाकर्ण्य जगाम लघुदानवः । विविक्ते नहुषं वीरमिदं वचनमब्रवीत्

స్వామి ఆదేశాన్ని విని ఆ వేగవంతమైన దానవుడు బయలుదేరాడు. ఏకాంతంలో వీరుడైన నహుషునితో ఈ మాటలు పలికాడు.

Verse 5

रथेन साश्वसूतेन दिव्येन परितिष्ठति । धनुषा दिव्यबाणैस्तु सभायां हि भयंकरः

అశ్వాలు, సారథితో కూడిన దివ్య రథంపై అతడు సిద్ధంగా నిలిచియున్నాడు. ధనుస్సు, దివ్య బాణాలతో సభలో నిజంగా భయంకరంగా కనిపిస్తున్నాడు.

Verse 6

कस्य केन तु कार्येण प्रेषितः केन वैभवान् । अनया रंभया तेऽद्य अन्यया शिवकन्यया

నిన్ను ఎవరు, ఏ కార్యార్థం కోసం పంపారు? అలాగే ఎవరి వైభవబలంతో, ఓ మహిమాన్వితుడా—ఈ రోజు ఈ రంభ చేతనా, లేక మరొక శివకన్య చేతనా?

Verse 7

किमुक्तं तत्स्फुटं सर्वं कथयस्व ममाग्रतः । हुंडस्य देवमर्दस्य न बिभेति भवान्कथम्

ఏమి చెప్పబడిందో అది అంతా నా ముందే స్పష్టంగా చెప్పు. దేవులను మర్దించే హుండుని నీవు ఎలా భయపడవు?

Verse 8

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यदि जीवितुमिच्छसि । सत्वरं गच्छ मा तिष्ठ दुःसहो दानवाधिपः

జీవించాలనుకుంటే ఇవన్నీ నాకు చెప్పు. వెంటనే వెళ్ళు, ఆగకు; దానవాధిపతి ఎదుర్కోలేనివాడు.

Verse 9

नहुष उवाच । योऽसावायुर्बली राजा सप्तद्वीपाधिपः प्रभुः । तस्य मां तनयं विद्धि सर्वदैत्यविनाशनम्

నహుషుడు అన్నాడు— ఏడు ద్వీపాల అధిపతి, పరాక్రమశాలి రాజు ఆయుర్బలి ప్రభువు; నన్ను అతని కుమారుడిగా తెలుసుకో—నేను సమస్త దైత్యనాశకుడను.

Verse 10

नहुषं नाम विख्यातं देवब्राह्मणपूजकम् । हुंडेनापहृतं बाल्ये स्वामिना तव दानव

నహుష అనే పేరుతో ప్రసిద్ధుడొకడు ఉండెను; అతడు దేవులకూ బ్రాహ్మణులకూ పూజకుడు. ఓ దానవా! నీ స్వామి హుండుడు అతనిని బాల్యంలో అపహరించాడు.

Verse 11

सेयं कन्या शिवस्यापि दैत्येनापहृता पुरा । घोरं तपश्चरत्येषा हुंडस्यापि वधाय च

ఇదే ఆ కన్య, శివునికీ సంబంధించినది; పూర్వం ఒక దైత్యుడు ఆమెను అపహరించాడు. ఇప్పుడు ఆమె ఘోర తపస్సు చేస్తోంది—హుండుని వధించుటకై కూడా.

Verse 12

योहमादौ हृतो बालस्त्वया यः सूतिकागृहात् । दास्या अपि करे दत्तः सूदस्यापि दुरात्मना

నేనే ఆ బాలుడను; నీవు మొదట సూతికాగృహం నుండి అపహరించినవాడను. ఆ దురాత్ముడైన సూదుడు నన్ను దాసీ చేతికీ అప్పగించి, వంటవాడి చేతికీ కూడా ఇచ్చివేశాడు.

Verse 13

वधार्थं श्रूयतां पाप सोहमद्य समागतः । अस्यापि हुंडदैत्यस्य दुष्टस्य पापकर्मणः

విను, ఓ పాపీ! నేను ఈ రోజు ఇక్కడికి వధార్థంగా వచ్చాను—పాపకర్మలతో నిండిన ఈ దుష్ట హుండ దైత్యుని కూడా సంహరించుటకే.

Verse 14

अन्यांश्च दानवान्घोरान्नयिष्ये यमसादनम् । मामेवं विद्धि पापिष्ठ एवं कथय दानवम्

ఇతర ఘోర దానవులను కూడా నేను యమసదనానికి నడిపిస్తాను. ఓ మహాపాపీ, నన్ను ఇట్లానే తెలుసుకో; ఈ మాట దానవునికి వెళ్లి చెప్పు.

Verse 15

एवमाकर्ण्य तत्सर्वं नहुषस्य महात्मनः । गत्वा हुंडं स दुष्टात्मा आचचक्षेऽस्य भाषितम्

మహాత్ముడైన నహుషుడు పలికిన మాటలన్నీ విని, ఆ దుష్టాత్ముడు హుండ వద్దకు వెళ్లి నహుషుని వాక్యాలను అతనికి తెలియజేశాడు.

Verse 16

निशम्य तन्मुखात्तूर्णं चुक्रोध दितिजेश्वरः । कस्मात्सूदेन पापेन तया दास्या न घातितः

అతని నోటినుంచి ఇది విన్న వెంటనే దితిజేశ్వరుడు కోపంతో రగిలిపోయాడు—“ఆ పాపి సూదుడు ఆ దాసిని ఎందుకు చంపలేదు?”

Verse 17

सोयं वृद्धिं समायातो मया व्याधिरुपेक्षितः । अथैनं घातयिष्यामि अनया शिवकन्यया

నేను నిర్లక్ష్యించిన ఈ వ్యాధి ఇప్పుడు బలపడింది. ఇక ఈ శివకన్య ద్వారా దీనిని నేను సంహరిస్తాను.

Verse 18

आयोः पुत्रं खलं युद्धे बाणैरेभिः शिलाशितैः । एवं सचिंतयित्वा तु सारथिं वाक्यमब्रवीत्

“యుద్ధంలో ఈ శిలా-ముఖ బాణాలతో ఆయువు యొక్క దుష్ట కుమారుని నేను కొడతాను.” అని ఆలోచించి, అతడు సారథితో మాటలాడాడు.

Verse 19

स्यंदनं योजयस्व त्वं तुरगैः साधुभिः शिवैः । सेनाध्यक्षं समाहूय इत्युवाच समातुरः

“మంచి, శుభకరమైన గుర్రాలతో రథాన్ని జోడించు. సేనాధ్యక్షుణ్ని పిలువు”—అని అతడు వ్యాకులంగా పలికాడు.

Verse 20

सज्जतां मम सैन्यं त्वं शूरान्नागान्प्रकल्पय । सारोहैस्तुरगान्योधान्पताकाच्छत्रचामरैः

నీవు నా సైన్యాన్ని సిద్ధం చేయి; వీరులను, యుద్ధ గజాలను వరుసగా నిలుపు; అలాగే అశ్వారోహ యోధులను పతాకాలు, ఛత్రాలు, చామరాలతో సక్రమంగా అమర్చు.

Verse 21

चतुरंगबलं मेऽद्य योजयस्व हि सत्वरम् । एवमाकर्ण्य तत्तस्य हुंडस्यापि ततो लघुः

“ఈ రోజు నా చతురంగ బలాన్ని వెంటనే అమర్చు.” అని వినగానే హుండ కూడా తక్షణమే వేగంగా కార్యానికి దిగాడు.

Verse 22

सेनाध्यक्षो महाप्राज्ञः सर्वं चक्रे यथाविधि । चतुरंगेन तेनासौ बलेन महता वृतः

మహాప్రాజ్ఞుడైన సేనాధిపతి సమస్తాన్ని విధివిధానముగా సక్రమంగా ఏర్పాటు చేసెను; అతడు ఆ మహత్తర చతురంగ బలముచే చుట్టుముట్టబడెను।

Verse 23

जगाम नहुषं वीरं चापबाणधरं रणे । इंद्रस्य स्यंदने युक्तं सर्वशस्त्रभृतां वरम्

అతడు యుద్ధములో ధనుస్సు బాణములు ధరించిన వీర నహుషుని చేరెను—ఇంద్రుని రథమునకు యుక్తుడై—సర్వ శస్త్రధారులలో శ్రేష్ఠుడైనవాడిని।

Verse 24

उद्यंतं समरे वीरं दुरापं देवदानवैः । पश्यंति गगने देवा विमानस्था महौजसः

సమరములో ఉద్భవించుచున్న ఆ వీరుని—దేవదానవులకు కూడ దుర్జేయుని—ఆకాశములో విమానస్థులైన మహాతేజస్వి దేవులు దర్శించిరి।

Verse 25

तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम् । सूत उवाच । अथ ते दानवाः सर्वे ववृषुस्तं शरोत्तमैः

తేజోజ్వాలలతో నిండినవాడై అతడు రెండవ సూర్యునివలె ప్రకాశించెను. సూతుడు పలికెను—అప్పుడు ఆ దానవులందరు అతనిపై ఉత్తమ శరములను వర్షించిరి।

Verse 26

खड्गैः पाशैर्महाशूलैः शक्तिभिस्तु परश्वधैः । युयुधुः संयुगे तेन नहुषेण महात्मना

వారు ఖడ్గములు, పాశములు, మహాశూలములు, శక్తులు మరియు పరశుధారలతో ఆ మహాత్మ నహుషునితో సంగ్రామములో యుద్ధము చేసిరి।

Verse 27

संरब्धा गर्जमानास्ते यथा मेघा गिरौ तथा । तद्विक्रमं समालोक्य आयुपुत्रः प्रतापवान्

వారు కోపంతో ఉప్పొంగి, పర్వతంపై గర్జించే మేఘాలవలె గర్జించారు. ఆ విక్రమాన్ని చూచి ప్రతాపవంతుడైన ఆయుపుత్రుడు తేజస్సుతో ప్రతిస్పందించుటకు సిద్ధమయ్యాడు।

Verse 28

इंद्रायुधसमं चापं विस्फार्य स गुणस्वरम् । वज्रस्फोटसमः शब्दश्चापस्यापि महात्मनः

అతడు ఇంద్రధనుస్సుతో సమానమైన ఆ ధనుస్సును బిగించి లాగెను; దాని తంతి గంభీరమైన గుణస్వరంతో మ్రోగెను. ఆ మహాత్ముని ధనుస్సు శబ్దమూ వజ్రస్ఫోటంలా వినిపించెను।

Verse 29

नहुषेण कृतो विप्रा दानवानां भयप्रदः । महता तेन घोषेण दानवाः प्रचकंपिरे

హే విప్రులారా! నహుషుడు చేసిన మహాఘోషం దానవులకు భయాన్ని కలిగించెను. ఆ గొప్ప నాదంతో దానవులు వణికిపోయారు।

Verse 30

कश्मलाविष्टहृदया भग्नसत्वा महाहवे

మహాయుద్ధమధ్యంలో వారి హృదయాలు విషాదంతో ఆవరించబడి, వారి ధైర్యం భగ్నమైంది; రణరంగంలో వారు వ్యాకులులై దీనముఖులయ్యారు।

Verse 114

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने चतुर्दशाधिकशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో—వేనోపాఖ్యానం, గురుతీర్థమాహాత్మ్యం, చ్యవనచరిత్రం మరియు నహుషాఖ్యానం అనే ప్రసంగంలో—నూట పద్నాల్గవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।