Adhyaya 105

Verse 1

कुंजल उवाच । गता सा नंदनवनं सखीभिः सह क्रीडितुम् । तत्राकर्ण्य महद्वाक्यमप्रियं तु तदा पितुः

కుంజలుడు చెప్పెను—ఆమె సఖులతో కలిసి క్రీడించుటకు నందనవనమునకు వెళ్లెను. అక్కడ ఆమె తండ్రి యొక్క గంభీరమైన మాటలను విని, అవి ఆ సమయంలో ఆమెకు అప్రీతికరమయ్యెను।

Verse 2

चारणानां सुसिद्धानां भाषतां हर्षणेन तु । आयोर्गेहे महावीर्यो विष्णुतुल्यपराक्रमः

చారణులు మరియు సుసిద్ధులు హర్షముతో పలుకుచుండగా, ఆయోరు గృహమున ఒక మహావీరుడు జన్మించెను; అతని పరాక్రమము విష్ణువుతో సమానము।

Verse 3

भविष्यति सुतश्रेष्ठो हुंडस्यांतं करिष्यति । एवंविधं महद्वाक्यमप्रियं दुःखदायकम्

“శ్రేష్ఠుడైన కుమారుడు జన్మించి హుణ్డుని అంతం చేస్తాడు”—అని చెప్పిన ఆ మహావాక్యం అనిష్టకరమై దుఃఖకారకమైంది.

Verse 4

समाकर्ण्य समायाता पितुरग्रे निवेदितम् । समासेन तया तस्य पुरतो दुःखदायकम्

అది విని ఆమె వచ్చి తండ్రి ఎదుట నివేదించింది; సంక్షేపంగా, అతని సమక్షంలోనే దుఃఖకరమైన విషయాన్ని తెలిపింది.

Verse 5

पितुरग्रे जगादाथ पिता श्रुत्वा स विस्मितः । शापमशोकसुंदर्याः सस्मार च पुराकृतम्

అప్పుడు అతడు తండ్రి సమక్షంలో చెప్పాడు. అది విని తండ్రి ఆశ్చర్యపడి, పూర్వం అశోకసుందరీ ఇచ్చిన శాపాన్ని స్మరించాడు.

Verse 6

एतस्यार्थे तपस्तेपे सेयं चाशोकसुंदरी । गर्भस्य नाशनायैव इंदुमत्याः स दानवः

ఈ లక్ష్యానికే అశోకసుందరీ తపస్సు చేసింది; ఆ దానవుడు మాత్రం ఇందుమతీ గర్భాన్ని నాశనం చేయడానికే ప్రయత్నించాడు.

Verse 7

विचक्रे उद्यमं दुष्टः कालाकृष्टो दुरात्मवान् । छिद्रान्वेषी ततो भूत्वा इंदुमत्यास्तु नित्यशः

కాలప్రేరణతో ఆ దుష్ట దురాత్ముడు కార్యానికి దిగాడు; తరువాత లోపాన్వేషిగా మారి ఇందుమతిలో నిత్యం ఏదో బలహీనత వెతికాడు.

Verse 8

यदा पश्यति तां राज्ञीं रूपौदार्यगुणान्विताम् । दिव्यतेजः समायुक्तां रक्षितां विष्णुतेजसा

అతడు ఆ రాణిని దర్శించినప్పుడు—రూపం, ఔదార్యం, సద్గుణాలతో యుక్తురాలై, దివ్య తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ, విష్ణు తేజస్సుచే రక్షింపబడినదిగా కనిపిస్తుంది.

Verse 9

दिव्येन तेजसा युक्तां सूर्यबिंबोपमां तु ताम् । तस्याः पार्श्वे महाभाग रक्षणार्थं स्थितः सदा

దివ్య తేజస్సుతో యుక్తురాలైన ఆమె సూర్యబింబంలా ప్రకాశించింది; ఓ మహాభాగ, ఆమె రక్షణార్థం అతడు ఎల్లప్పుడూ ఆమె పక్కనే నిలిచి ఉండేవాడు.

Verse 10

दूरात्स दानवो दुष्टस्तस्याश्च बहुदर्शयन् । नानाविद्यां महोग्रां च भीषिकां सुविभीषिकाम्

దూరం నుంచే ఆ దుష్ట దానవుడు ఆమెకు ఎన్నో దృశ్యాలు చూపిస్తూ, నానావిధమైన మహోఘ్ర విద్యలను—భయంకరమైనవి, అత్యంత విభీషికరమైనవి—ప్రయోగించాడు.

Verse 11

गर्भस्य तेजसा युक्ता रक्षिता विष्णुतेजसा । भयं न जायते तस्या मनस्येव कदापुनः

గర్భ తేజస్సుతో యుక్తురాలై, విష్ణు తేజస్సుచే రక్షింపబడిన ఆమెకు మనస్సులోనికీ ఎప్పుడూ భయం పుట్టదు; మరి ఇతరంగా ఎలా పుట్టగలదు?

Verse 12

विफलो दानवो जात उद्यमश्च निरर्थकः । मनीप्सितं नैव जातं हुंडस्यापि दुरात्मनः

ఆ దానవుని ప్రయత్నం విఫలమై, అతని ఉత్సాహం నిరర్థకమైంది; దురాత్ముడైన హుండకుడికీ తన మనోకాంక్షితము లభించలేదు.

Verse 13

एवं वर्षशतं पूर्णं पश्यमानस्य तस्य च । प्रसूता सा हि पुत्रं च स्वर्भानोस्तनया तदा

ఇలా అతడు చూస్తుండగానే సంపూర్ణ వంద సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత, స్వర్భానువు కుమార్తె ఒక శుభమైన కుమారుని ప్రసవించింది.

Verse 14

रात्रावेव सुतश्रेष्ठ तस्याः पुत्रो व्यजायत । तेजसातीव भात्येष यथा सूर्यो नभस्तले

అదే రాత్రి, ఓ శ్రేష్ఠపుత్రా, ఆమెకు కుమారుడు జన్మించాడు; అతడు ఆకాశంలోని సూర్యునివలె అపార తేజస్సుతో ప్రకాశించాడు.

Verse 15

सूत उवाच । अथ दासी महादुष्टा काचित्सूतिगृहागता । अशौचाचारसंयुक्ता महामंगलवादिनी

సూతుడు పలికెను—అప్పుడు ఒక మహాదుష్ట దాసి సూతిగృహానికి వచ్చింది; అశౌచాచారంతో ఉన్నప్పటికీ మహామంగళ వాక్యాలు పలికింది.

Verse 16

तस्याः सर्वं समाज्ञाय स हुंडो दानवाधमः । दास्या अंगं प्रविश्यैव प्रविष्टश्चायुमन्दिरे

ఆమె విషయమంతా తెలుసుకొని, దానవాధముడైన హుండుడు దాసి శరీరంలో ప్రవేశించి, ఆమె ద్వారానే ఆయువు అంతఃపురంలోకి చొచ్చుకుపోయాడు.

Verse 17

महाजने प्रसुप्ते च निद्रयातीवमोहिते । तं पुत्रं देवगर्भाभमपहृत्य बहिर्गतः

ఇంటివారందరూ నిద్రచేత అత్యంత మోహితులై నిద్రించగా, అతడు దేవగర్భంలా ప్రకాశించే ఆ కుమారుని అపహరించి బయటికి వెళ్లిపోయాడు.

Verse 18

कांचनाख्यपुरे प्राप्तः स्वकीये दानवाधमः । समाहूय प्रियां भार्यां विपुलां वाक्यमब्रवीत्

తన కాంచనాఖ్య నగరానికి చేరుకున్న ఆ నీచ రాక్షసుడు, తన ప్రియమైన భార్య విపులను పిలిచి ఈ మాటలు పలికాడు.

Verse 19

वधस्वैनं महापापं बालरूपं रिपुं मम । पश्चात्सूदस्य वै हस्ते भोजनार्थं प्रदीयताम्

బాలరూపంలో ఉన్న నా ఈ మహాపాపి శత్రువును వధించు. ఆ తరువాత భోజనం కొరకు ఇతనిని వంటవాడి చేతికి అప్పగించు.

Verse 20

नानाभेदैर्विभेदैश्च पाचयस्व हि निर्घृणम् । सूदहस्तान्महाभागे पश्चाद्भोक्ष्ये न संशयः

ఓ నిర్దయురాలా! ఇతనిని అనేక రకాలుగా, వివిధ పద్ధతులలో వండించు. ఓ మహాభాగ్యవతీ! వంటవాడి చేతి నుండి నేను నిస్సందేహంగా భుజిస్తాను.

Verse 21

वाक्यमाकर्ण्य तद्भर्तुर्विपुला विस्मिताभवत् । कस्मान्निर्घृणतां याति भर्त्ता मम सुनिष्ठुरः

తన భర్త మాటలు విని విపుల ఆశ్చర్యపోయింది. నా భర్త ఇంత కఠినంగా, నిర్దయగా ఎందుకు మారిపోయాడు?

Verse 22

सर्वलक्षणसंपन्नं देवगर्भोपमं सुतम् । कस्य कस्मात्प्रभक्ष्येत क्षमाहीनः सुनिर्घृणः

సర్వలక్షణ సంపన్నుడు, దైవాంశ సంభూతుని వంటి ఈ బాలుని, క్షమ లేని ఏ కఠినాత్ముడు భుజించగలడు? అసలు ఇతను ఎవరి కుమారుడు, ఎందుకోసం?

Verse 23

इत्येवं चिंतयामास कारुण्येन समन्विता । पुनः पप्रच्छ भर्तारं कस्माद्भक्ष्यसि बालकम्

ఇలా కరుణతో నిండిన ఆమె ఆలోచించింది. తరువాత మళ్లీ భర్తను ప్రశ్నించింది—“ఏ కారణంతో నీవు ఈ బాలుణ్ణి భక్షించబోతున్నావు?”

Verse 24

कस्माद्भवसि संक्रुद्धो अतीव निरपत्रपः । सर्वं मे कारणं ब्रूहि तत्त्वेन दनुजेश्वर

“నీవెందుకు ఇంతగా కోపంతో ఉన్నావు, ఎందుకు ఇంత నిర్లజ్జగా ఉన్నావు? హే దానవేశ్వరా, సమస్త కారణాన్ని నాకు సత్యంగా చెప్పు.”

Verse 25

आत्मदोषं च वृत्तांतं समासेन निवेदितम् । शापमशोकसुंदर्या हुंडेनापि दुरात्मना

అప్పుడు అతడు తన తప్పును, జరిగిన సమస్త వృత్తాంతాన్ని సంక్షేపంగా తెలిపాడు—దురాత్ముడైన హుండ అశోకసుందరీపై ఎలా శాపం పెట్టాడో అని।

Verse 26

तया ज्ञातं तु तत्सर्वं कारणं दानवस्य वै । वध्योऽयं बालकः सत्यं नो वा भर्त्ता मरिष्यति

అప్పుడు ఆమె ఆ దానవుని చర్యల వెనుక ఉన్న సమస్త కారణాన్ని గ్రహించింది—“ఈ బాలుడు నిజంగా వధకు నియతుడు; లేకపోతే నా భర్త మరణిస్తాడు.”

Verse 27

इत्येवं प्रविचार्यैव विपुला क्रोधमूर्च्छिता । मेकलां तु समाहूय सैरंध्रीं वाक्यमब्रवीत्

ఇలా ఆలోచించిన విపులా కోపమూర్ఛతో కుదేలైంది. ఆమె దాసి మేకలాను పిలిపించి ఈ మాటలు చెప్పింది.

Verse 28

जह्येनं बालकं दुष्टं मेकलेऽद्य महानसे । सूदहस्ते प्रदेहि त्वं हुण्डभोजनहेतवे

ఈ దుష్ట బాలకుణ్ని నేడు మేకలాలో మహా వంటశాలలోనికి తోసివేయి. వంటవాడి చేతుల్లో అతనిని అప్పగించు, హుణ్డులకు ఆహారమగుటకై।

Verse 29

मेकला बालकं गृह्य सूदमाहूय चाब्रवीत् । राजादेशं कुरुष्वाद्य पचस्वैनं हि बालकम्

మేకలా బాలకుణ్ని పట్టుకొని వంటవాడిని పిలిచి ఇలా చెప్పింది—“నేడు రాజాజ్ఞను నెరవేర్చు; ఈ బాలకుణ్ని నిజంగా వండి వేయి.”

Verse 30

एवमाकर्णितं तेन सूदेनापि महात्मना । आदाय बालकं हस्ताच्छस्त्रमुद्यम्य चोद्यतः

అలా విన్న ఆ మహాత్మ వంటవాడు కూడా బాలకుని చేతిని పట్టుకొని, ఆయుధాన్ని ఎత్తి కొట్టుటకు సిద్ధమయ్యాడు.

Verse 31

एष वै देवदेवस्य दत्तात्रेयस्य तेजसा । रक्षितस्त्वायुपुत्रश्च स जहास पुनः पुनः

“దేవదేవుడైన దత్తాత్రేయుని తేజస్సుతో ఈ వాయుపుత్రుడు రక్షింపబడ్డాడు; అతడు మళ్లీ మళ్లీ నవ్వాడు.”

Verse 32

हसंतं तं समालोक्य स सूदः कृपयान्वितः । सैरंध्री च कृपायुक्ता सूदं तं प्रत्यभाषत

అతడు నవ్వుతుండగా చూసి వంటవాడు కరుణతో నిండిపోయి మాట్లాడాడు. సైరంధ్రీ కూడా దయతో నిండీ ఆ వంటవాడిని ఉద్దేశించి పలికింది.

Verse 33

नैष वध्यस्त्वया सूद शिशुरेव महामते । दिव्यलक्षणसंपन्नः कस्य जातः सुसत्कुले

హే సూదా, ఇతనిని వధించకుము; ఇతడు కేవలం బాలుడు, హే మహామతీ. దివ్యలక్షణసంపన్నుడైన ఈ బాలుడు ఏ సుసత్కులంలో జన్మించాడు?

Verse 34

सूद उवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे वाक्यं वै कृपयान्वितम् । राजलक्षणसंपन्नो रूपवान्कस्य बालकः

సూదుడు అన్నాడు—హే భద్రే, నీవు సత్యమే పలికితివి; నీ వాక్యము కరుణతో నిండినది. రాజలక్షణసంపన్నుడైన ఈ రూపవంతుడు ఎవరి కుమారుడు?

Verse 35

कस्माद्भोक्ष्यति दुष्टात्मा हुंडोऽयं दानवाधमः । येन वै रक्षितो वंशः पूर्वमेव सुकर्मणा

ఈ దుష్టాత్మ హుండుడు—దానవాధముడు—ఎందుకు భోగించాలి? సుకర్మచేత పూర్వమే రక్షింపబడిన వంశమున్నప్పుడు.

Verse 36

आपत्स्वपि स जीवेत दुर्गेषु नान्यथा भवेत् । सिंधुवेगेन नीतस्तु वह्निमध्ये गतोऽथवा

ఆపత్తులలోనూ అతడు జీవించుటకు యత్నించాలి; దుర్గతుల్లో ఇతరథా ప్రవర్తించకూడదు—నది వేగంతో కొట్టుకుపోయినా, అగ్నిమధ్యంలో పడినా.

Verse 37

जीवतेनात्र संदेहो यश्च कर्मसहायवान् । तस्माद्धि क्रियते कर्म धर्मपुण्यसमन्वितम्

జీవించి ఉన్నవానికి ఇక్కడ సందేహం లేదు—కర్మసహాయుడైనవానికి మరింతగా. అందుచేత ధర్మపుణ్యసమన్వితమైన కర్మను తప్పక చేయాలి.

Verse 38

आयुष्मंतो नरास्तेन प्रवदंति सुखं ततः । तारकं पालकं कर्म रक्षते जाग्रते हि तत्

ఆ ధర్మాచరణం వల్ల మనుష్యులు దీర్ఘాయుష్మంతులు అవుతారు; తరువాత సుఖంగా, ఆనందంగా మాటలాడుతారు. ఆ జాగ్రత్తగా ఉన్న కర్మ—తారకమూ పాలకమూ—నిశ్చయంగా రక్షిస్తుంది.

Verse 39

मुक्तिदं जायते नित्यं मैत्रस्थानप्रदायकम् । दानपुण्यान्वितं कर्म प्रियवाक्यसमन्वितम्

ఆ కర్మ నిత్యమూ ముక్తిని ప్రసాదించేదిగా జన్మిస్తుంది; మైత్రీస్థితిని అనుగ్రహిస్తుంది. అది దానపుణ్యంతో యుక్తమై, ప్రియమైన వాక్యాలతో కూడి ఉంటుంది.

Verse 40

उपकारयुतं यश्च करोति शुभकृत्तदा । तमेव रक्षते कर्म सर्वदैव न संशयः

ఎవడు ఉపకారంతో కూడిన శుభకర్మను చేస్తాడో, అప్పుడు ఆ కర్మనే అతనిని ఎల్లప్పుడూ రక్షిస్తుంది—సందేహం లేదు.

Verse 41

अन्ययोनिं प्रयाति स्म प्रेरितः स्वेन कर्मणा । किं करोति पिता माता अन्ये स्वजनबान्धवाः

తన స్వకర్మచే ప్రేరితుడై మనిషి మరో యోనికి (మరో జన్మకు) వెళ్తాడు. అప్పుడు తండ్రి, తల్లి లేదా ఇతర బంధువులు ఏమి చేయగలరు?

Verse 42

कर्मणा निहतो यस्तु न स्युस्तस्य च रक्षणे । सूत उवाच । येनैव कर्मणा चैव रक्षितश्चायुनंदनः

తన కర్మచేతనే నశించినవానిని రక్షించేవారు ఎవరూ ఉండరు. సూతుడు పలికెను—అయితే అదే కర్మచేత ఆయు వంశజుడు కూడా రక్షింపబడ్డాడు.

Verse 43

तस्मात्कृपान्वितो जातः सूदः कर्मवशानुगः । सैरंध्री च तथा जाता प्रेरिता तस्य कर्मणा

అందుచేత కర్మవశానుసారిగా కరుణాసంపన్నుడైన వంటవాడు జన్మించాడు; అలాగే ఆ కర్మబల ప్రేరణతో సైరంధ్రీ అనే దాసీ కూడా జన్మించింది.

Verse 44

द्वाभ्यामेव सुतश्चायो रक्षितश्चारुलक्षणः । रात्रावेव प्रणीतोऽसौ तस्माद्गेहान्महाश्रमे

శుభలక్షణాలతో కూడిన ఆ కుమారుడు కేవలం ఆ ఇద్దరివల్లనే రక్షించబడెను; మరియు అదే రాత్రి అతడు ఇంటి నుండి మహాశ్రమానికి తీసుకుపోబడెను.

Verse 45

वशिष्ठस्याश्रमे पुण्ये सैरंध्र्या पुण्यकर्मणा । शुभे पर्णकुटीद्वारे तस्मिन्नेव महाश्रमे

వశిష్ఠుని పుణ్యాశ్రమంలో, పుణ్యకర్మగల సైరంధ్రీ చేత, ఆ మహాశ్రమంలోని పర్ణకుటీ శుభద్వారమున...

Verse 46

गता सा स्वगृहं पश्चान्निक्षिप्य बालकोत्तमम् । एणं निपात्य सूदेन पाचितं मांसमेव हि

తర్వాత ఆమె తన ఇంటికి వెళ్లింది; శ్రేష్ఠ బాలుణ్ణి ఉంచి, ఒక జింకను పడగొట్టించి, వంటవాడు దానిని నిజంగా మాంసముగా వండెను.

Verse 47

भोजयित्वा सुदैत्येंद्रो हुंडो हृष्टोभवत्तदा । शापमशोकसुंदर्या मोघं मेने तदासुरः

భోజనం చేయించి సుదైత్యేంద్రుడైన హుండుడు ఆ సమయంలో హర్షించెను; అప్పుడు ఆ అసురుడు అశోకసుందరీ శాపాన్ని వ్యర్థమని భావించెను.

Verse 48

हर्षेण महताविष्टः स हुंडो दानवेश्वरः । कुंजल उवाच । प्रभाते विमले जाते वशिष्ठो मुनिसत्तमः

మహా హర్షంతో ఆవిష్టుడైన దానవాధిపతి హుండుడు ఆనందించాడు. కుంజలుడు అన్నాడు—నిర్మలమైన ప్రభాతం ఉదయించగానే మునిశ్రేష్ఠుడు వశిష్ఠుడు (అక్కడికి) వచ్చాడు.

Verse 49

बहिर्गतो हि धर्मात्मा कुटीद्वारात्प्रपश्यति । संपूर्णं बालकं दृष्ट्वा दिव्यलक्षणसंयुतम्

ధర్మాత్ముడు బయటికి వెళ్లి కుటీ ద్వారమునుండి చూశాడు. దివ్య లక్షణాలతో యుక్తమైన సంపూర్ణ బాలుడిని చూసి అతడు ఆశ్చర్యపడ్డాడు.

Verse 50

संपूर्णेंदुप्रतीकाशं सुंदरं चारुलोचनम् । वशिष्ठ उवाच । पश्यंतु मुनयः सर्वे यूयमागत्य बालकम्

పూర్ణచంద్రునివలె ప్రకాశించే, సుందరమైన, చారునేత్రాల బాలుడు. వశిష్ఠుడు అన్నాడు—మునులారా, మీరందరూ వచ్చి ఈ బాలుడిని దర్శించండి.

Verse 51

कस्य केन समानीतं रात्रौ द्वारांगणे मम । देवगंधर्वगर्भाभं राजलक्षणसंयुतम्

ఇది ఎవరిది? ఎవరు—రాత్రివేళ—నా ద్వారాంగణంలోకి తీసుకొచ్చారు? దేవ-గంధర్వసారంలా ప్రకాశించే, రాజలక్షణాలతో యుక్తమైన ఈ బాలుడు ఎవరు?

Verse 52

कंदर्पकोटिसंकाशं पश्यंतु मुनयोऽमलम् । महाकौतुकसंयुक्ता हृष्टा द्विजवरास्ततः

కోటి కోటి కందర్పులవలె కాంతిమంతమైన ఆ నిర్మల (బాలుడిని) మునులు చూశారు. అప్పుడు మహా కౌతుకంతో నిండిన శ్రేష్ఠ ద్విజులు హర్షించారు.

Verse 53

समपश्यन्सुतं ते तु आयोश्चैव महात्मनः । वशिष्ठः स तु धर्मात्मा ज्ञानेनालोक्य बालकम्

అప్పుడు ధర్మాత్ముడైన మహర్షి వశిష్ఠుడు మహాత్ముడు ఆయువు కుమారుని చూచెను. జ్ఞానదృష్టితో ఆ బాలుణ్ని పరిశీలించి అతని నిజస్థితిని గ్రహించెను.

Verse 54

आयुपुत्रं समाज्ञातं चरित्रेण समन्वितम् । वृत्तांतं तस्य दुष्टस्य हुण्डस्यापि दुरात्मनः

ఆయువు కుమారుని అతని ఆచార-స్వభావాలతో సహా బాగా తెలుసుకొని, ఆ దుష్టుడైన దురాత్మ హుణ్డుని సంపూర్ణ వృత్తాంతమును కూడా తెలిసికొన్నారు.

Verse 55

कृपया ब्रह्मपुत्रस्तु समुत्थाय सुबालकम् । कराभ्यामथ गृह्णाति यावद्द्विजो वरोत्तमः

అప్పుడు కరుణచేత ప్రేరితుడైన బ్రహ్మపుత్రుడు లేచి, రెండు చేతులతో ఆ సుబాలుణ్ని పట్టుకొనెను; అంతవరకు ఆ ఉత్తమ ద్విజుడు అక్కడే నిలిచెను.

Verse 56

तावत्पुष्पसुवृष्टिं च चक्रुर्देवाः सुतोपरि । ललितं सुस्वरं गीतं जगुर्गंधर्वकिन्नराः

అప్పుడు దేవతలు ఆ కుమారునిపై పుష్పముల సువృష్టిని కురిపించిరి. గంధర్వ కిన్నరులు మధుర స్వరాలతో లలిత గీతమును పాడిరి.

Verse 57

ऋषयो वेदमंत्रैस्तु स्तुवंति नृपनंदनम् । वशिष्ठस्तं समालोक्य वरं वै दत्तवांस्तदा

ఋషులు వేదమంత్రాలతో రాజకుమారుని స్తుతించిరి. అప్పుడు వశిష్ఠుడు అతనిని చూచి ఆ సమయమునే వరమును ప్రసాదించెను.

Verse 58

नहुषेत्येव ते नाम ख्यातं लोके भविष्यति । हुषितो नैव तेनापि बालभावैर्नराधिप

“నహుష” అనే పేరుతోనే నీ కీర్తి లోకంలో ప్రసిద్ధి పొందుతుంది. అయినా ఓ నరాధిపా, దానితోనూ నీవు నిజంగా తృప్తి చెందవు; బాలస్వభావాలు మిగిలి ఉంటాయి.

Verse 59

तस्मान्नहुष ते नाम देवपूज्यो भविष्यसि । जातकर्मादिकं कर्म तस्य चक्रे द्विजोत्तमः

కాబట్టి నీ పేరు ‘నహుష’ అవుతుంది; నీవు దేవతలచేత కూడా పూజింపబడతావు. ఆపై ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణుడు అతనికి జాతకర్మాది సంస్కారాలను నిర్వహించాడు.

Verse 60

व्रतदानं विसर्गं च गुरुशिष्यादिलक्षणम् । वेदं चाधीत्य संपूर्णं षडंगं सपदक्रमम्

అతడు వ్రత-దాన విధానాలు, విసర్జన నియమాలు, గురు-శిష్య లక్షణాలు తెలుసుకొని, షడంగాలతో కూడిన వేదాన్ని పదపద పాఠక్రమంతో సంపూర్ణంగా అధ్యయనం చేశాడు.

Verse 61

सर्वाण्येव च शास्त्राणि अधीत्य द्विजसत्तमात् । वशिष्ठाच्च धनुर्वेदं सरहस्यं महामतिः

ఆ మహామతి ఆ శ్రేష్ఠ ద్విజుని వద్ద సమస్త శాస్త్రాలను అధ్యయనం చేసి, వశిష్ఠుని వద్ద రహస్యసహిత ధనుర్వేదాన్ని కూడా గ్రహించాడు.

Verse 62

शस्त्राण्यस्त्राणि दिव्यानि ग्राहमोक्षयुतानि च । ज्ञानशास्त्रादिकं न्याय राजनीतिगुणादिकान्

అతడు దివ్య శస్త్రాస్త్రాలు, గ్రాహమోక్ష విధానాలు, జ్ఞానశాస్త్రాలు, న్యాయవిద్య, అలాగే రాజనీతి గుణాలు మరియు సూత్రాలను కూడా పొందాడు.

Verse 63

वशिष्ठादायुपुत्रश्च शिष्यरूपेण भक्तिमान् । एवं स सर्वनिष्पन्नो नाहुषश्चातिसुंदरः

వశిష్ఠుని కుమారుడైన ఆయు భక్తితో శిష్యరూపం ధరించాడు. ఈ విధంగా నహుషుడు సర్వవిధాల సంపూర్ణసిద్ధుడై అత్యంత సుందరుడయ్యాడు.

Verse 64

वशिष्ठस्य प्रसादाच्च चापबाणधरोभवत्

వశిష్ఠుని అనుగ్రహంతో అతడు ధనుస్సు-బాణాలు ధరించువాడయ్యాడు.

Verse 105

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे पंचोत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ పద్మపురాణం భూమిఖండంలో, వేనోపాఖ్యానాంతర్గత గురుతీర్థమాహాత్మ్యంలో, చ్యవనచరిత్రంలోని నూట ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.