Shloka 1
अथ प्रभासमाहात्म्यं प्रारभ्यते । मोहिन्युवाच । प्रभासस्य तु माहात्म्यं वद मे द्विजसत्तम । यच्छ्रुत्वाहं प्रसन्नात्मा धन्या स्यां त्वत्प्रसादतः ॥ १ ॥
atha prabhāsamāhātmyaṃ prārabhyate | mohinyuvāca | prabhāsasya tu māhātmyaṃ vada me dvijasattama | yacchrutvāhaṃ prasannātmā dhanyā syāṃ tvatprasādataḥ || 1 ||
ఇప్పుడు ప్రభాసమాహాత్మ్యం ప్రారంభమగుచున్నది. మోహినీ పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ప్రభాస మహిమను నాకు చెప్పుము; అది విని నా హృదయం ప్రసన్నమై, నీ అనుగ్రహముచే నేను ధన్యురాలనగుదును ॥ १ ॥
Mohinī
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It formally inaugurates the Prabhāsa Māhātmya and emphasizes śravaṇa (devotional listening) as a means to gain inner serenity and auspicious merit through the blessing of a realized teacher.
Bhakti is implied through reverent inquiry and attentive hearing of a tīrtha’s māhātmya; the devotee seeks transformation of the heart (prasannātmā) by receiving sacred narration with humility and grace.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; it frames a dharma-oriented practice—listening to māhātmya—as part of tīrtha-yātrā culture and merit-accruing ritual tradition.