Shloka 22
The Description of Mohinī’s Love Episode
न चापि गोपेषु ददंति वृत्तिं स्वेच्छाचरा मंदिरमाव्रजंति । क्षीरं क्षरंत्यो घटवत्सुभूरिशो वत्सप्रियाः शांतिकराश्च गावः ॥ २२ ॥
na cāpi gopeṣu dadaṃti vṛttiṃ svecchācarā maṃdiramāvrajaṃti | kṣīraṃ kṣaraṃtyo ghaṭavatsubhūriśo vatsapriyāḥ śāṃtikarāśca gāvaḥ || 22 ||
వారు జీవనోపాధికి గోపాలులపై కూడా ఆధారపడరు; స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తూ తామే మందిరానికి వస్తారు. కుండల్లో సమృద్ధిగా పాలు కార్చే, దూడలను ప్రేమించే ఆ గోవులు శాంతి మరియు మంగళానికి కారణమవుతాయి।
Narada (narrative description within a Tirtha/Mahatmya passage of Uttara-Bhaga)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
The verse portrays sacred cows as spontaneous participants in a holy place: they come to the temple freely and bestow peace through their abundant milk, marking the site as dharmic and auspicious.
By highlighting a temple setting where beings naturally incline toward the shrine and offer nourishment, it underscores bhakti as an effortless, purity-driven attraction to sacred space and service (seva) rather than mere compulsion.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Kalpa) is taught directly; the practical takeaway is dharmic conduct around temple life—especially go-seva and honoring auspicious signs in a Tirtha.