Shloka 7
Mohinī’s Speech
Mohinyāḥ Bhāṣaṇam
इर्ष्यां मानं परित्यज्य भोजयिष्यामि मोहिनीम् । शतपुत्रा ह्यहं पुत्र त्वयैकेन सुतेन हि ॥ ७ ॥
irṣyāṃ mānaṃ parityajya bhojayiṣyāmi mohinīm | śataputrā hyahaṃ putra tvayaikena sutena hi || 7 ||
ఈర్ష్యా, గర్వాన్ని విడిచి నేను ఆ మోహినీ స్త్రీకి భోజనం పెట్టుదును. కుమారా, నన్ను శతపుత్రుల తల్లి అంటారు గాని, నిజానికి నీవే నా ఏకైక కుమారుడై నన్ను పరిపూర్ణం చేస్తావు।
Unspecified (a mother addressing her son within the narrative of Book 2, Adhyaya 17)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It highlights inner purification—renouncing jealousy (irṣyā) and pride (māna)—and expresses dharma through compassionate service, here symbolized by feeding an honored woman/guest.
By stressing humility and the dropping of egoic emotions, it aligns with bhakti’s core discipline: making the heart fit for devotion through selfless, respectful conduct (seva and atithi-satkara).
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught directly; the practical takeaway is dharmic conduct—atithi-seva/anna-dana (feeding) as a meritorious practice often praised in Purana-based ritual culture.