Shloka 18
Adhyaya 84 — The Gods’ Hymn after the Slaying of Mahishasura and the Goddess’ Boon
एभिर्हतैर्जगदुपैति सुखं तथैते कुर्वन्तु नाम नरकाय चिराय पापम् । संग्राममृत्युमधिगम्य दिवं प्रयान्तु मत्वेति नूनमहितान् विनिहंसि देवि ॥
ebhirhatairjagadupaiti sukhaṃ tathaite kurvantu nāma narakāya cirāya pāpam / saṃgrāmamṛtyumadhigamya divaṃ prayāntu matveti nūnamahitān vinihaṃsi devi
వీరి వధ వల్ల లోకం సుఖాన్ని పొందుతుంది. వారు దీర్ఘకాలం నరకవాసానికి సరిపడే పాపాలు చేసినా, ‘యుద్ధంలో మరణించి స్వర్గాన్ని చేరుగాక’ అని భావించి, హే దేవీ, నీవు నిశ్చయంగా మా శత్రువులను సంహరిస్తావు.
FAQs
This verse articulates the Shakta theology of 'Compassionate Destruction.' The Goddess does not kill out of malice; she kills to prevent the demons from accumulating further negative karma (sins leading to hell) and to grant them immediate liberation (heaven) through contact with her divine weaponry. It redefines the battle as a salvific act.
While the Devi Mahatmyam is an interpolation or specific section within the Markandeya Purana, it serves the 'Manvantara' characteristic. It explains the cyclical restoration of cosmic order required for the reign of the Savarni Manu, demonstrating the Shakti that sustains the periods of time.
Esoterically, the demons represent deep-seated egoistic tendencies and vasanas. The verse suggests that the Divine Mother destroys these tendencies not to punish the seeker, but to liberate the consciousness from the 'hell' of ignorance, allowing it to ascend to the 'heaven' of spiritual realization.