Shloka 48
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
राजोवाच
सत्यमुक्तं मया किन्तु भावो दुष्टो न मे मुने ।
नात्र कोपं भवान् कर्तुमर्हत्यस्मासु याचितः ॥
rājovāca
satyam uktaṃ mayā kintu bhāvo duṣṭo na me mune /
nātra kopaṃ bhavān kartum arhaty asmāsu yācitaḥ //
రాజు పలికెను—నేను చెప్పినది సత్యమే; అయినను, ఓ మునివరా, నా ఉద్దేశము పాపమయము కాదు. ఈ విషయములో మాపై కోపపడకుము—నేను ప్రార్థించుచున్నాను.
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse distinguishes inner intent (bhāva) from outward error, and affirms the dharmic necessity of humility before spiritual authority—seeking correction rather than contest.
Ethical dialogue within narrative; not pañcalakṣaṇa.
Appeasing ‘kopa’ (anger) of a sage symbolizes restoring harmony with dharma itself; the king’s plea is an attempt to realign with the moral-spiritual order disrupted by confusion.