Shloka 33
Adhyaya 74 — King Svarashtra, the Deer-Queen’s Curse, and the Rise of Tamasa Manu
ततो भृशं प्रव्यथिता प्रणम्य मुनिमब्रुवम् ।
स्वरूपस्थमतिक्रुद्धं प्रसीदेति पुनः पुनः ॥
tato bhṛśaṃ pravyathitā praṇamya munim abruvam / svarūpastham atikruddhaṃ prasīdeti punaḥ punaḥ //
అప్పుడు తీవ్రంగా దుఃఖించి నేను ఆ మునికి నమస్కరించి మళ్లీ మళ్లీ అన్నాను— అతడు తన స్వరూపంలోనే ఉండి కూడా అత్యంత కోపంతో— “ప్రసన్నుడవండి, ప్రసన్నుడవండి!”
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse shows the conventional dharmic response to offense—humble prostration and repeated request for grace. Yet it also prepares the lesson that appeasement may fail when the other party is governed by unrestrained krodha.
Didactic narrative illustrating conduct and consequence; not a pancalakṣaṇa cosmological unit.
Repeated ‘prasīda’ is akin to a mantra of reconciliation; its failure here underscores that inner transformation (of anger) is prerequisite for outer resolution.