Shloka 1
Adhyaya 63 — The Birth of Svarocis and the Rescue of Manoramā: The Astra-Heart and the Healing of Curses
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे स्वारोचिषे मन्वन्तरे द्विषष्टितमोऽध्यायः ।
त्रिषष्टितमोऽध्यायः- ६३
मार्कण्डेय उवाच
ततः सह तथा सोऽथ रराम गिरिसानुषु ।
फुल्लकाननहृद्येषु मनोज्ञेषु सरःसु च ॥
iti śrīmārkaṇḍeya-purāṇe svārociṣe manvantare dviṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ / triṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ—63 mārkaṇḍeya uvāca tataḥ saha tathā so 'tha rarāma giri-sānuṣu / phulla-kānana-hṛdyeṣu manojñeṣu saraḥsu ca
ఇట్లు శ్రీమార్కండేయ పురాణంలో స్వారోచిష మన్వంతరంలో అరవై రెండవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇప్పుడు అరవై మూడవ అధ్యాయం (ప్రారంభం). మార్కండేయుడు చెప్పెను—అప్పుడు అతడు ఆమెతో కలిసి పర్వత శిఖరాల/ఢాళాలపై, పుష్పించిన వనవాటికలతోను సరస్సులతోను మనోహరమైన రమ్యస్థలాలలో విహరించాడు.
FAQs
The Purāṇa uses vivid landscape to frame human action, implying that environment and mood (rasa) condition choices; narrative transitions also signal that private acts have public, genealogical consequences.
Manvantara (chapter explicitly located in Svārociṣa’s era), serving as scaffolding for Vaṃśānucarita (the forthcoming birth and naming of Svarociṣ).
Mountains, groves, and lakes are common symbols for stability, flourishing desire, and the generative ‘waters’ of manifestation—an imagistic prelude to conception.