Shloka 27
Adhyaya 47 — Bharata-varsha
तस्मात्ते दुःखबहुला भूयोभूयश्च कारिणः ।
प्रकाशा बहिरन्तश्च मनुष्याः साधकाश्च ते ॥
tasmāt te duḥkhabahulā bhūyobhūyaś ca kāriṇaḥ /
prakāśā bahir antaś ca manuṣyāḥ sādhakāś ca te ||
అందువల్ల వారు దుఃఖంతో నిండివుండి మళ్లీ మళ్లీ కర్మ చేస్తారు. అయినా వారు బాహ్యంగా అంతర్గతంగా తేజోమయులు; వారు మనుష్యులు, సాధనకు సమర్థులు (సాధకులు).
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Humans suffer precisely because they are active agents entangled in repeated karma; yet the same agency, paired with inner light, makes liberation and dharmic refinement possible. Suffering becomes the spur for sādhana.
Sarga: culmination in the human class (arvāk-srotas) described as the ‘sādhaka’ creation.
The paradox ‘duḥkha + prakāśa’ signals the initiatory nature of human life: pain reveals bondage, light reveals the path, and repeated action becomes transformed into deliberate practice.