Shloka 12
Adhyaya 40 — The Yogin’s Impediments (Upasargas), Subtle Concentrations, and the Eight Siddhis
समस्ताचारविभ्रंशाद् भ्रमः स परिकीर्तितः ।
आवर्त इव तोयस्य ज्ञानावर्तो यदाकुलः ॥
samastācāravibhraṃśād bhramaḥ sa parikīrtitaḥ | āvarta iva toyasya jñānāvarto yadākulaḥ ||
సర్వ సమ్యక్ ఆచారముల నుండి విపథగమనం ‘మోహం’ అని చెప్పబడుతుంది. జ్ఞానపు వలయం కలత చెందితే అది నీటిలోని ఆవర్తంలా అవుతుంది.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse ties epistemic clarity to ethical stability: when right conduct collapses, the mind’s ‘knowledge’ becomes a turbulent eddy—appearing as understanding but actually producing confusion.
Primarily outside pañcalakṣaṇa’s cosmological-historical scope; it aligns with ancillary purāṇic instruction (dharma/yoga-śikṣā) rather than sarga/pratisarga/vaṃśa/manvantara/vaṃśānucarita.
‘Jñānāvarta’ suggests that even refined cognition can bind when it churns; the seeker must still the subtle movements of knowing itself, not merely gross distractions.