Adhyaya 13: The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पिताः पुत्रसंवादे महारौरवादिनरकाख्यानं नाम द्वादशोऽध्यायः । त्रयोदशोऽध्यायः । पुत्र उवाच । अहं वैश्यकुले जातो जनमन्यास्मात्तु सप्तमे । समतीते गवां रोधं निपाने कृतवान् पुरा ॥

(ముగింపు) ఈ విధంగా శ్రీ మార్కండేయ పురాణంలో తండ్రి మరియు కుమారుల సంభాషణలో 'మహారౌరవ మొదలైన నరకాల వర్ణన' అనే పన్నెండవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇప్పుడు పదమూడవ అధ్యాయం ప్రారంభమవుతుంది. కుమారుడు పలికెను: 'నేను వైశ్య కులంలో జన్మించాను; ఈ జన్మకు ఏడవ జన్మకు పూర్వం, చాలా కాలం క్రితం, నేను ఒక నీటి స్తావరం వద్ద పశువులను అడ్డుకున్నాను.'

Verse 2

विपाकात्कर्मणस्तस्य नरकं भृशदारुणम् । सम्प्राप्तोऽग्निशिखाघोरमयोमुखखगाकुलम् ॥

ఆ కర్మ యొక్క పరిపక్వ ఫలితంగా, నేను అత్యంత భయంకరమైన నరకాన్ని చేరాను—అది అగ్ని జ్వాలలతో భయంకరంగా ఉంది మరియు ఇనుప ముక్కులు గల పక్షులతో నిండి ఉంది.

Verse 3

यन्त्रपीडनगात्रासृक्-प्रवाहोद्भूतकर्दमम् । विशस्यमानदुष्कर्मि-तन्निपातरवाकुलम् ॥

అది యంత్రాల ద్వారా శరీరాలను హింసించే ప్రదేశం, అక్కడ రక్త ప్రవాహాలు బురదను సృష్టిస్తాయి; వధించబడుతున్న మరియు పడవేయబడుతున్న దుర్మార్గుల ఆర్తనాదాలతో అది నిండి ఉంది.

Verse 4

पात्यमानस्य मे तत्र साग्रं वर्षशतं गतम् । महातापार्तितप्तस्य तृष्णादाहान्वितस्य च ॥

నన్ను అక్కడ క్రిందకు విసిరివేస్తున్నప్పుడు, వంద సంవత్సరాలకు పైగా సమయం గడిచింది—నేను తీవ్రమైన వేడితో కాలిపోతూ మరియు మండుతున్న దాహంతో బాధపడుతూ ఉన్నాను.

Verse 5

तत्राह्लादकरः सद्यः पवनः सुखशीतलः । करम्भबालुकाकुम्भमध्यस्थो मे समागतः ॥

అక్కడ నేను గంజి వంటి లేపనంతోను ఇసుకతోను నిండిన కుండల మధ్య నిలుచుండగా, వెంటనే మనోహరమైన, చల్లని, సుఖస్పర్శ గాలివీచిక నా వైపు వీచింది।

Verse 6

तत्सम्पर्कादशेषाणां नाभवद्यात्मना नृणाम् । मम चापि यथा स्वर्गे स्वर्गिणां निर्वृतिः परा ॥

ఆయన స్పర్శమాత్రంతో ఆ మనుష్యులందరి బాధలు శాంతించాయి; నాకు కూడా స్వర్గంలో ఉన్నవారికి స్వర్గంలో కలిగే పరమ సంతృప్తి వంటి అత్యున్నత సంతోషం కలిగింది।

Verse 7

किमेतदिति चाह्लादविस्तारस्तिमितेक्षणैः । दृष्टमस्माभिरासन्नं नररत्नमनुत्तमम् ॥

‘ఇది ఏమిటి?’ అని, ఆశ్చర్యంతో స్థిరమైన చూపులతో, ఆనందం విస్తరించగా, సమీపంలో మనుష్యులలో అప్రతిమ రత్నాన్ని మేము చూశాము।

Verse 8

याम्यश्च पुरुषो घोरो दण्डहस्तोऽशनिप्रभः । पुरतो दर्शयन् मार्गमिति एहिति वागथ ॥

అప్పుడు యముని భయంకర సేవకుడు, దండం పట్టుకొని, మెరుపులా ప్రకాశిస్తూ, ముందుగా వెళ్లి మార్గం చూపుతూ ‘రండి, రండి’ అని అన్నాడు।

Verse 9

पुरुषः स तदा दृष्ट्वा यातनाशतसंकुलम् । नरकं प्राह तं याम्यं किङ्करं कृपयान्वितः ॥

అప్పుడు ఆ మనిషి వందల యాతనాలతో కిటకిటలాడే నరకాన్ని చూసి, కరుణతో ఆ యామ్య సేవకుని (యమదూతను) ఉద్దేశించి పలికాడు।

Verse 10

पुरुष उवाच भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् । येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥

ఆ మనిషి అన్నాడు—హే యమదూతా, నాకు చెప్పు; నేను ఏ పాపకర్మ చేశాను, దాని వల్ల ఈ భయంకరమైన యాతనానరకానికి చేరుకున్నాను?

Verse 11

विपश्चिदिति विख्यातो जनकानामहं कुले । जातो विदेहविषये सम्यङ्मनुजपालकः ॥

నేను ‘విపశ్చిత్’ అని ప్రసిద్ధుడను; విదేహ దేశంలో జనక వంశంలో జన్మించినవాడను—ప్రజలను సమ్యక్‌గా పరిరక్షించిన రాజును.

Verse 12

यज्ञैर्मयेिष्टं बहुभिर्धर्मतः पालिता मही । नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखो गतः ॥

నేను విధిపూర్వకంగా అనేక యజ్ఞాలతో ఆరాధించాను; ధర్మానుసారంగా భూమిని పరిరక్షించాను; యుద్ధాన్ని ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టలేదు, ఏ అతిథి కూడా నిరాశగా తిరిగి పోలేదు.

Verse 13

पितृदेवर्षिभृत्याश्च न चापचरिता मया । कृता स्पृहा च न मया परस्त्रीविभवादिषु ॥

నేను పితృదేవతలను, దేవతలను, ఋషులను, నా ఆశ్రితులను/సేవకులను బాధించలేదు; పరస్త్రీ, ధనం మొదలైన వాటిపై నాకు ఆశ లేదు.

Verse 14

पर्वकालेषु पितरस्तिथिकालेषु देवताः । पुरुषं स्वयमायान्ति निपानमिव धेनवः ॥

ఉత్సవ సమయాల్లో పితృదేవతలు, పుణ్య తిథుల్లో దేవతలు స్వయంగా మనిషి వద్దకు వస్తారు—ఎలా గోవులు నీటి చోటుకు వస్తాయో అలా.

Verse 15

यतस्ते विमुखा यान्ति निःश्वस्य गृहेधिनः । तस्मादिष्टश्च पूर्तश्च धामौ द्वावपि नश्यतः ॥

ఆ ప్రేతశ్వాసం వల్ల గృహస్థ పితృదేవతలు విముఖులవుతారు; అందుచేత ఇష్ట (యజ్ఞాది) మరియు పూర్త (బావులు, చెరువులు వంటి లోకహితం) — ఈ రెండింటి ఫలరూప నివాసాలు నశిస్తాయి।

Verse 16

पितृनिःश्वासविध्वस्तं सप्तजन्मार्जितं शुभम् । त्रिजन्मप्रभवं दैवो निःश्वासो हन्त्यसंशयम् ॥

‘పితృశ్వాసం’ ఏడు జన్మల్లో కూడబెట్టిన శుభపుణ్యాన్ని నశింపజేస్తుంది; అలాగే ‘దేవశ్వాసం’ కూడా మూడు జన్మల నుండి వచ్చిన పుణ్యాన్ని నిశ్చయంగా నశింపజేస్తుంది—సందేహం లేదు।

Verse 17

तस्माद्दैवे च पित्र्ये च नित्यमेवोद्यताोऽभवम् । सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरङ्कं भृशदारुणम् ॥

అందుచేత నేను దైవకర్మలలోను పితృకర్మలలోను ఎల్లప్పుడూ శ్రద్ధగా ఉన్నాను; అయినా నేను ఈ అత్యంత భయంకర నరకానికి ఎలా వచ్చాను?