Shloka 3
प्रियो बहुतमश्चासं नर्तको गीतकोविद: । आचार्यवच्च मां नित्यं मन्यते दुहिता तव,अर्जुनने कहा--राजन्! मैं बहुत समयतक आपके रनिवासमें रहा हूँ और आपकी कन्याको एकान्तमें तथा सबके सामने भी (पुत्रीभावसे ही) देखता आया हूँ। उसने भी मुझपर पिताकी भाँति ही विश्वास किया है। मैं नाचता तो था ही, गानविद्यामें भी कुशल हूँ, अतः उसका मेरे प्रति बहुत अधिक प्रेम रहा है, किंतु आपकी पुत्री मुझे सदा आचार्य (गुरु) की भाँति मानती आयी है
arjuna uvāca | priyo bahutamaścāsaṃ nartako gītakovidaḥ | ācāryavac ca māṃ nityaṃ manyate duhitā tava |
అర్జునుడు అన్నాడు—రాజా! నేను మీ అంతఃపురంలో చాలాకాలం ఉన్నాను; మీ కుమార్తెను ఏకాంతంలోనూ, సభలోనూ కుమార్తెభావంతోనే చూశాను. నేను నర్తకుడను, గానవిద్యలో నిపుణుడను; అందువల్ల ఆమెకు నాపై ఎంతో స్నేహం ఉండేది. అయినా మీ కుమార్తె నన్ను ఎల్లప్పుడూ ఆచార్యుడు (గురు)గా మాత్రమే భావించింది.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Arjuna emphasizes ethical boundaries and propriety: even when affection and closeness exist, the relationship must be framed correctly—here as that of teacher and student—so that conduct remains dharmic and beyond suspicion.
In the Virāṭa court context, Arjuna explains his position and relationship with the king’s daughter: he is known as a dancer and musician, was dear in the household, but the princess consistently regards him as an ācārya, underscoring a respectful, non-romantic bond.