Shloka 27
ततः शड्खाश्न भेर्यश्व॒ गोमुखा डम्बरास्तथा,तदनन्तर कुन्तीपुत्रोंके साथ सम्बन्ध स्थापित करनेवाले मत्स्यनरेशके महलमें शंख, नगाड़े, गोमुख और डम्बर आदि भाँति-भाँतिके बाजे बजने लगे। साथ ही उन्होंने खानेयोग्य अन्न, भोज्य और पीने आदिकी सामग्री भी प्रचुर मात्रामें प्रस्तुत की
tataḥ śaṅkhāś ca bheryaś ca gomukhā ḍambarās tathā | tadanantaraṁ kuntīputraiḥ saha sambandhaṁ sthāpayituṁ matsyanareśasya mahale śaṅkha-nagāḍa-gomukha-ḍambara-prabhṛtayo nānāvidhā vādyāni vāditāni | sārdhaṁ ca bhojanīyānna-bhojya-peyādi-sāmagrī api pracuram upanītā ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—అప్పుడు శంఖాలు, భేరీలు, గోముఖ శృంగాలు, డంబరాలు మొదలైన నానావిధ వాద్యాలు మ్రోగాయి. అనంతరం కుంతీపుత్రులతో మైత్రి బంధం స్థాపించుటకు సిద్ధమైన మత్స్యరాజు మహల్లో విభిన్న సంగీతధ్వని ప్రతిధ్వనించగా, భక్ష్యాలు, భోజ్యాలు, పానీయాలు మొదలైన సమృద్ధి సామగ్రి కూడా విరివిగా సమర్పించబడింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights royal dharma expressed through public ceremony and generous hospitality: alliances and social bonds are affirmed not only by words but by respectful reception, auspicious music, and abundant provision for guests—signs of ethical kingship and orderly polity.
In the Matsya king’s palace, various ceremonial instruments (conch, drums, horns) are sounded as preparations are made to formalize relations with the sons of Kuntī; along with the festivities, plentiful food and drink are presented, indicating a formal, auspicious reception.