Shloka 2
स हि भीतं द्रवन्तं मां देवपुत्रो न्यवर्तयत् । स चातिष्ठद् रथोपस्थे वज़संहननो युवा,मैं तो डरकर भागा आ रहा था; किंतु वज़्के समान सुदृढ़ शरीरवाले उस तरुण देवपुत्रने मुझे लौटाया और वह स्वयं ही रथके पिछले भागमें रथी बनकर बैठ गया
sa hi bhītaṃ dravantaṃ māṃ devaputro nyavartayat | sa cātiṣṭhad rathopasthe vajrasaṃhanano yuvā ||
నేను భయంతో పారిపోతుండగా, దేవపుత్రుడివంటి ఆ యువవీరుడు—వజ్రంలా దృఢమైన దేహమున్నవాడు—నన్ను ఆపి తిరిగి మళ్లించాడు. తరువాత అతడు స్వయంగా రథపు వెనుక భాగంలో నిలిచి సారథి పాత్రను స్వీకరించాడు.
उत्तर उवाच
Educational Q&A
Fear is natural, but dharma requires steadiness: a capable guide restrains panic, restores resolve, and takes responsibility—showing that true strength is not only physical (vajra-like firmness) but also moral composure in crisis.
Uttara admits he was fleeing in fear; the heroic 'devaputra' stops him and makes him return. The youth then positions himself on the chariot’s rear, taking up the charioteer’s role—signaling a reversal where the truly competent warrior assumes control of the situation.