Shloka 20
धनंजय-दुर्योधन-संग्रामः
Arjuna–Duryodhana Engagement and Admonition
सो<मृष्यमाण: कर्णस्य निषड्रस्यावलम्बनम् | चिच्छेद निशिताग्रेण शरेण नतपर्वणा,फिर तो आकाशमें सब ओर भयंकर बाणोंके समूह उड़ने लगे। अर्जुनसे यह सहन न हो सका; अतः उन्होंने झुकी हुई गाँठ एवं तीखी नोकवाले बाणसे कर्णके घोड़ोंको बींध डाला। भुजाओंमें भी गहरी चोट पहुँचायी और हाथोंके दस्तानोंको भी पृथक्-पृथक् विदीर्ण कर दिया। इतना ही नहीं, कर्णके भाथा लटकानेकी रस्सीको भी काट गिराया
so 'mṛṣyamāṇaḥ karṇasya niṣaḍrasyāvalambanam | ciccheda niśitāgreṇa śareṇa nataparvaṇā ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—కర్ణుని ఆ ఉగ్ర ప్రదర్శనను సహించలేక, అర్జునుడు వంగిన సంధులు గల పదునైన బాణంతో అతని నిషంగం (తూణీరు) వేలాడే బంధాన్ని కోసివేశాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic dimension of warfare: victory is pursued through skill and presence of mind, including disabling an opponent’s means (like weapons or gear) to restrain arrogance and prevent further harm, rather than relying only on brute force.
In the midst of battle, the warrior (contextually Arjuna) cannot tolerate Karṇa’s challenge and cuts the strap supporting Karṇa’s quiver with a sharp arrow, thereby impairing Karṇa’s readiness and disrupting his fighting capacity.