Shloka 15
अध्याय ५८ — वानरध्वजस्य महेन्द्रास्त्रप्रयोगः
Chapter 58: Arjuna’s Deployment of the Indra-Weapon
समश्लिष्टौ तदान्योन्यं द्रोणपार्थों महाबलौ । दृष्टवा प्राकम्पत मुहुर्भरतानां महद् बलम्,महाबली द्रोण और दुन्तीपुत्र अर्जुन दोनों महारथी बल-वीर्य-सम्पन्न, अजेय, अस्त्रविद्याके विशेषज्ञ और मनस्वी थे। युद्धके सिरेपर वे दोनों आचार्य और शिष्य अपने- अपने रथपर बैठे हुए (ही एक-दूसरेकी ओर हाथ बढ़ाकर मानो) परस्पर आलिंगन करने लगे। उन्हें इस अवस्थामें देखकर भरतवंशियोंकी वह विशाल सेना बारंबार भयसे काँपने लगी
samaśliṣṭau tadānyonyaṃ droṇapārthau mahābalau | dṛṣṭvā prākampata muhur bharatānāṃ mahad balam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—అప్పుడు మహాబలులు ద్రోణుడు మరియు పార్థుడు (అర్జునుడు) పరస్పరం ఆలింగనం చేసుకున్నట్లుగా కనిపించారు. ఆ భంగిమలో వారిని చూచి భారతుల మహాసైన్యం మళ్లీ మళ్లీ భయంతో కంపించింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension of kṣatriya-dharma when duty leads to confrontation between revered teacher and disciple. Their mutual regard remains visible even at the brink of combat, while the wider army reacts with fear to the concentrated power and consequence embodied in such a clash.
Droṇa and Arjuna face each other in battle and are described as if they are mutually embracing—an image conveying closeness and recognition despite hostility. Observing this formidable pair, the Bharata host repeatedly trembles, anticipating the devastation that their encounter could unleash.