Mahabharata — Virata Parva, Shloka 88
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
तत् कृत्वा दुष्करं कर्म कृष्णाया: प्रियमुत्तमम् । तथा स कीचकं हत्वा गत्वा रोषस्य वै शमम्
tad kṛtvā duṣkaraṃ karma kṛṣṇāyāḥ priyam uttamam | tathā sa kīcakaṃ hatvā gatvā roṣasya vai śamam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—కృష్ణకు (ద్రౌపదికి) ప్రియమైన, ఉత్తమమైన, అత్యంత దుష్కరమైన కార్యాన్ని చేసి, అలాగే కీచకుని వధించి తన కోపాన్ని శమింపజేసుకున్న భీమసేనుడు ద్రౌపదితో సంప్రదించి, మహారాజా, మళ్లీ పాకశాలకు వెళ్లిపోయాడు. యువతుల్లో శ్రేష్ఠురాలైన ద్రౌపది కీచకుడు చనిపోవడంతో ఎంతో ఆనందించింది; ఆమె దుఃఖమంతా తొలగిపోయింది. తరువాత ఆమె సభాభవన రక్షకుల వద్దకు వెళ్లి ఇలా చెప్పింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames the slaying of Kīcaka as a difficult yet excellent act done to protect Draupadī and restore moral order: righteous force may be employed against predatory wrongdoing, but the agent should also return to self-control—anger is to be pacified after justice is secured.
After killing Kīcaka, Bhīma’s wrath subsides; he consults Draupadī and returns to his role in the kitchen to maintain the Pāṇḍavas’ disguise. Draupadī, relieved and joyful, goes to the assembly-hall guards to speak, setting up the next development in the court’s response.