Shloka 30
Bhīma–Draupadī Saṃvāda on Restraint, Protection, and the Kīcaka Threat
Virāṭa-parva, Adhyāya 20
'पाण्डुनन्दन भीमसेन! मैंने पूर्वकालमें देवताओंका थोड़ा अपराध नहीं किया है, तभी तो मुझ अभागिनीको जहाँ मर जाना चाहिये, उस दशामें भी मैं जी रही हूँ ।। वैशम्पायन उवाच ततस्तस्या: करौ सूक्ष्मौी किणबद्धौ वृकोदर: । मुखमानीय वै पत्न्या रुरोद परवीरहा,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर शत्रुहन्ता भीमसेन अपनी पत्नी द्रौोपदीके दुबले-पतले हाथोंको, जिनमें घट्टे पड़ गये थे, अपने मुखपर लगाकर रो पड़े
vaibamp1yana uv1ca |
pa9unandana bh2bmasena! may1 pbrvak1le devat1n1 5 thoda 5 apar1dha na k9ta 25, tasm1d aham abh1gin2b yatra martum ucita 5, t1d9b2bm api j2bv1mi ||
tata 25 tasy1 25 karau s6bk 63mau ki 47abaddhau v9kodara 25 |
mukham 1n2bya vai patny1 ruroda parav2brah1 ||
“పాండునందన భీమసేన! పూర్వకాలంలో నేను దేవతల పట్ల చిన్న అపరాధం చేయలేదు; అందుకే దురదృష్టవశాత్తు, మరణించవలసిన స్థితిలోనూ నేను జీవించుచున్నాను।” వైశంపాయనుడు పలికెను—అనంతరం శత్రువీర సంహారి వృకోదరుడు, తన భార్య యొక్క క్షీణమైన, కఠిన గట్టులతో నిండిన చేతులను తన ముఖానికి ఆనించి విలపించెను।
वैशम्पायन उवाच