Shloka 25
द्रौपदी-भीमसेनसंवादः
Draupadī–Bhīmasena Dialogue on Suffering, Kāla, and Daiva
यस्मिन् जाते महाभागे कुन्त्या: शोको व्यनश्यत । स शोचयति मामद्य भीमसेन तवानुज:,भीमसेन! जिसके रथकी घर्घराहटसे पर्वत, वन और चराचर प्राणियोंसहित सम्पूर्ण पृथ्वी काँप उठती थी, जिस महान् भाग्यशाली पुत्रके उत्पन्न होनेपर माता कुन्तीका सारा शोक नष्ट हो गया था, वही तुम्हारा छोटा भाई अर्जुन आज अपनी दुरवस्थाके कारण मुझे शोकमग्न किये देता है
yasmin jāte mahābhāge kuntyāḥ śoko vyanaśyata | sa śocayati mām adya bhīmasena tavānujaḥ ||
భీమసేన! ఎవరి మహాభాగ్య జన్మతో కుంతీ శోకం నశించిందో, ఆ నీ తమ్ముడు నేడు తన విపత్తు వల్ల నన్ను శోకాకులుణ్ణి చేస్తున్నాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the instability of worldly conditions: the same person whose birth dispelled a mother’s sorrow can later become the cause of sorrow through misfortune. It underscores empathy and the moral weight of a kinsman’s suffering, especially within the dharmic duty to protect and uphold one’s family.
Vaiśampāyana addresses Bhīma, recalling how Arjuna’s birth ended Kuntī’s grief, but now Arjuna’s present hardship (during the period of concealment in Virāṭa’s realm) makes the speaker sorrowful. The line sets an emotional contrast between past auspiciousness and current distress.