Shloka 12
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
यदि निष्कसहस्त्रेण यच्चान्यत् सारवद् धनम् । सायम्प्रातरदेविष्यदपि संवत्सरान् बहून्ू,यदि वे प्रतिदिन शाम-सबेरे एक सहसख्र स्वर्ण-मुद्राओंसे जूआ खेलते तथा जो दूसरे बहुमूल्य धन थे, उनको--सोने, चाँदी, वस्त्र, सवारी, रथ, बकरी, भेड़, घोड़े और खच्चरों आदिके समूहको बहुत वर्षोतक भी दाँवपर लगाते रहते, तो भी हमारा राज्य-वैभव कभी क्षीण नहीं होता
yadi niṣkasahastreṇa yac cānyat sāravad dhanam | sāyaṃprātar adevīṣyad api saṃvatsarān bahūn ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఎవడైనను ప్రతిదినము సాయంకాలమునూ ప్రాతఃకాలమునూ జూదములో వెయ్యి నిష్కములు (సువర్ణముద్రలు) పణముగా పెట్టి, మరియూ ఇతర సారవంతమైన విలువైన ధనమును అనేక సంవత్సరములు పణముగా పెట్టుచుండినను, మా రాజసంపద ఎప్పటికీ క్షీణించదు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immense scale of royal resources and the idea that prosperity, when firmly established, can appear inexhaustible even under continual outflow—while implicitly recalling gambling as a morally risky practice that can consume wealth if unchecked.
Vaiśampāyana describes (in a hyperbolic, illustrative way) how enormous wealth could be staked repeatedly in gambling—morning and evening for many years—yet the kingdom’s splendor would still not diminish, emphasizing the magnitude of the treasury and state power being discussed.