Shloka 76
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
तत् कर्म कृतवानद्य कथं निद्रां निषेवसे । वहाँ पहुँचते ही सैरन्ध्री बोली--आर्यपुत्र! मुझसे द्वेष रखनेवाले उस महापापी सेनापतिके, जिसने मेरे साथ वैसा अपमानजनक बर्ताव किया था, जीते-जी तुम आज नींद कैसे ले रहे हो?
tat karma kṛtavān adya kathaṃ nidrāṃ niṣevase |
అక్కడికి చేరగానే సైరంధ్రీ పలికింది—ఆర్యపుత్రా! నాపై ద్వేషం పెట్టుకున్న ఆ మహాపాపి సేనాపతి, నన్ను అలా అవమానించినవాడు, ఇంకా జీవించి ఉన్నాడు; మరి నేడు ఆ కార్యం చేసిన తరువాత కూడా నీవు ఎలా నిద్రకు లోనవుతావు?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A grievous wrong—especially the humiliation of a protected person—creates an ethical urgency: dharma demands timely redress and protection, and complacency (symbolized by sleep) is censured when injustice remains unaddressed.
Sairandhrī (Draupadī in disguise) confronts the hero after reaching him, reproaching him: despite what has occurred and despite the wicked commander who insulted her still being alive, she questions how he can rest instead of acting to punish the offender.