Shloka 20
अध्याय १५ — कीचकस्य अत्याचारः, द्रौपद्याः सभाशरणगमनम्
Kīcaka’s coercion and Draupadī’s appeal in the assembly
अन्तर्हितं ततस्तस्या रक्षो रक्षार्थमादिशत् । तच्चैनां नाजहात् तत्र सर्वावस्थास्वनिन्दिताम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! सब प्रकारके बलसे रहित द्रौपदी दो घड़ीतक भगवान् सूर्यकी उपासना करती रही। तदनन्तर श्रीसूर्यदेवने पतले कटिभागवाली द्रपदकुमारीकी सारी परिस्थिति समझ ली और उसकी रक्षाके लिये अदृश्यरूपसे एक राक्षसको नियुक्त कर दिया। वह राक्षस किसी भी अवस्थामें सती-साध्वी द्रौपदीको वहाँ असहाय नहीं छोड़ता था
antarhitaṃ tatastasyā rakṣo rakṣārtham ādiśat | taccaināṃ nājahāt tatra sarvāvasthāsv aninditām ||
వైశంపాయనుడు అన్నాడు—అప్పుడు సూర్యుడు అదృశ్యంగా ఉండి ఆమె రక్షణార్థం ఒక రాక్షసుని నియమించాడు. ఆ రక్షకుడు అక్కడ ఏ పరిస్థితిలోనూ నిందారహితమైన ద్రౌపదిని విడిచిపెట్టలేదు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharmic protection: a virtuous, blameless person (aninditā) is not to be abandoned in adversity, and righteous safeguarding—whether human or superhuman—is portrayed as a moral necessity.
After understanding Draupadī’s peril, an unseen protector is appointed—a rākṣasa who remains with her and ensures she is not left helpless in any situation.