Shloka 39
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
दोषान् बहुन् प्राणहरान् सर्वलोकविगर्लितान् | प्रोवाचेदं सुदुर्बुद्धिद्रौपदीमजितेन्द्रिय:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! सैरन्ध्रीके इस प्रकार समझानेपर भी कीचकको होश न हुआ। वह कामसे मोहित हो रहा था। यद्यपि उस दुर्वबुद्धिको यह मालूम था कि परायी स्त्रीके स्पर्शसे बहुत-से ऐसे दोष प्रकट होते हैं, जिनकी सब लोग निन्दा करते हैं तथा जिनके कारण प्राणोंसे भी हाथ धोना पड़ता है; तो भी उस अजितेन्द्रिय तथा अत्यन्त दुर्बुद्धिने द्रौपदीसे इस प्रकार कहा--
doṣān bahūn prāṇaharān sarvalokavigarhitān | provācedaṃ sudurbuddhir draupadīm ajitendriyaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—జనమేజయా! సైరంధ్రీ ఈ విధంగా బోధించినా కీచకునికి బుద్ధి రాలేదు; అతడు కామమోహంతో మునిగిపోయాడు. పరస్త్రీ స్పర్శ వల్ల అనేక ప్రాణహరమైన, సర్వలోకనిందితమైన దోషాలు కలుగుతాయని, వాటివల్ల ప్రాణనష్టం కూడా సంభవిస్తుందని తెలిసికొనియుండి కూడా, ఇంద్రియనిగ్రహం లేని ఆ దుర్బుద్ధి ద్రౌపదితో ఈ మాటలు పలికెను—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Uncontrolled desire (ajitendriya) drives a person to knowingly commit acts that society condemns and that can bring severe, even fatal, consequences; ethical restraint is presented as essential to dharma.
The narrator describes a man who, despite understanding the grave sin and danger involved in violating another’s wife, still proceeds to address Draupadī—signaling his lust-driven disregard for dharma.