Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
स्वादून्यमृतकल्पानि पेयानि विविधानि च । पिबमाना मनोज्ञानि रममाणा यथासुखम्,“अमृतके समान स्वादिष्ट और मनोहर भाँति-भाँतिके पेय रसोंका पान करती हुई तुम्हें जैसे सुख मिले, उसी प्रकार रमण करो
svādūny amṛtakalpāni peyāni vividhāni ca | pibamānā manojñāni ramamāṇā yathāsukham ||
అమృతసమానంగా రుచికరమైన, మనోహరమైన నానావిధ పానీయాలను త్రాగుతూ, నీకు ఎలా సుఖమో అలా ఆనందించు.
वैशम्पायन उवाच
The line highlights refined enjoyment within a socially sanctioned setting—pleasures (food and drink) are presented as part of hospitality and comfort, implying enjoyment that remains appropriate to context rather than reckless indulgence.
The narrator Vaiśampāyana describes someone being offered (or partaking of) many sweet, nectar-like drinks and enjoying them freely and comfortably, as part of the scene’s courtly or hospitable atmosphere.