Shloka 19
Divākara-prasāda and the Establishment of Akṣaya-anna
Sūrya’s Favor and Inexhaustible Provision
इदं त्विदानीं गत एव निद्षितं तेषामर्थे पाण्डवानां यदात्थ | तेनाद्य मन्ये नासि हितो ममेति कथं हि पुत्र पाण्डवार्थे त्यजेयम्,इस समय तुम जो कुछ कह रहे हो इससे यह भलीभाँति निश्चय होता है कि तुम पाण्डवोंके हितके लिये ही यहाँ आये थे। तुम्हारे आजके ही व्यवहारसे मैं समझ गया कि तुम मेरे हितैषी नहीं हो। मैं पाण्डवोंके लिये अपने पुत्रोंको कैसे त्याग दूँ
idaṃ tv idānīṃ gata eva niśchitaṃ teṣām arthe pāṇḍavānāṃ yad āttha | tenādya manye nāsi hito mameti kathaṃ hi putra pāṇḍavārthe tyajeyam |
ఇప్పుడు నీవు చెప్పిన మాటలతో స్పష్టమైంది—నీవు ఇక్కడికి పాండవుల ప్రయోజనానికే వచ్చావు. నేటి నీ ప్రవర్తనతో నీవు నా హితైషి కాదని నేను గ్రహించాను. ఓ కుమారా, పాండవుల కోసం నేను నా కుమారులను ఎలా త్యజించగలను?
धघतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic tension: impartial justice or alliance with the righteous may demand sacrifice, yet a ruler or father feels bound by loyalty to his own children. It exposes how self-interest and familial attachment can resist ethical counsel framed around the common good.
The speaker confronts the addressee, concluding from his words and behavior that he has come to advocate for the Pāṇḍavas. The speaker rejects this counsel, accusing him of not being a true well-wisher, and insists he cannot abandon his own sons for the Pāṇḍavas’ benefit.