Shloka 20
Bhīmasena’s Discourse on Kāla, Resolve, and the Feasibility of Ajñātavāsa (भीमसेनस्य कालोपदेशः)
न निद्रामधिगच्छामि चिन्तयानो वृकोदर । अतिसर्वान् धनुग्राहान् सूतपुत्रस्य लाघवम्,वृकोदर! सूतपुत्र कर्णके हाथोंकी फुर्ती समस्त धनुर्धरोंसे बढ़-चढ़कर है। उसका स्मरण करके मुझे अच्छी तरह नींद नहीं आती है
na nidrām adhigacchāmi cintayāno vṛkodara | ati sarvān dhanugrāhān sūtaputrasya lāghavam ||
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—ఓ వృకోదరా, నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు; నా మనస్సు సూతపుత్రుని వేగవంతమైన నైపుణ్యాన్నే తలచుకుంటోంది. కర్ణుని చేతుల చురుకుదనం సమస్త ధనుర్ధరులకన్నా మించినది; అతని చాతుర్యాన్ని స్మరించగానే నాకు విశ్రాంతి రాదు.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
A ruler’s mind must realistically assess threats and strengths; yet fixation and fear can erode inner steadiness. The verse highlights the ethical tension between prudent vigilance and anxiety that disturbs one’s peace.
In the forest-exile setting, Yudhiṣṭhira speaks to Bhīma, confessing that he cannot sleep because he keeps recalling Karṇa’s exceptional speed and skill in archery, which he judges superior to other bowmen.