Shloka 21
वैशम्पायन उवाच ततो<पश्यत् त्रिदशान् राजपुत्री सवनिव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान् । प्रभावन्तं भानुमन्तं महान्तं यथा<55दित्यं रोचमानांस्तथैव,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तब राजकुमारी कुन्तीने आकाशमें अपने-अपने विमानोंपर बैठे हुए सब देवताओंको देखा। जैसे सहस्रों किरणोंसे युक्त भगवान् सूर्य अत्यन्त दीप्तिमान् दिखायी देते हैं, उसी प्रकार वे सब देवता प्रकाशित हो रहे थे
vaiśampāyana uvāca | tato 'paśyat tridāśān rājaputrī savaniva sveṣu dhiṣṇyeṣu kha-sthān | prabhāvantaṃ bhānumantaṃ mahāntaṃ yathādityaṃ rocamānāṃs tathaiva |
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ జనమేజయా! అప్పుడు రాజకుమారి కుంతి ఆకాశంలో తమ తమ విమానాలలో ఆసీనులై ఉన్న దేవతలందరినీ చూచింది. సహస్ర కిరణాలతో మహత్తరంగా ప్రకాశించే సూర్యుడు ఎలా దీప్తిమంతుడై కనిపిస్తాడో, అలాగే ఆ దేవతలూ తమ తమ తేజస్సుతో ప్రకాశించుచున్నారు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how divine presence is recognized through radiance and order: the gods appear established in their proper stations, shining like the Sun. Ethically, it reinforces reverence for cosmic hierarchy and the idea that dharmic events are often accompanied by auspicious, illuminating signs.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Kuntī beholds the assembled deities in the sky, each seated in his own celestial vehicle. Their collective brilliance is compared to the blazing Sun with a thousand rays.