Shloka 16
अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते । यदि त्वं वचन नाद्य करिष्यसि मम प्रियम्,भद्रे! सुन्दर मुसकानवाली पृथे! तुमसे समागम करके मैं पुनः लौट जाऊँगा; परंतु यदि आज तुम मेरा प्रिय वचन नहीं मानोगी तो मैं कुपित होकर तुमको, उस मन्त्रदाता ब्राह्मणको और तुम्हारे पिताको भी शाप दे दूँगा। तुम्हारे कारण मैं उन सबको जलाकर भस्म कर दूँगा; इसमें संशय नहीं है
atha gacchāmy ahaṃ bhadre tvayā saṅgamya susmite | yadi tvaṃ vacanaṃ nādya kariṣyasi mama priyam ||
సూర్యుడు అన్నాడు—“భద్రే, సుస్మితే! నీతో సంగమించి నేను వెళ్లిపోతాను. కానీ నేడు నీవు నా ప్రియ వచనాన్ని నెరవేర్చకపోతే, నేను కోపించి నిన్ను, మంత్రాన్ని ఇచ్చిన బ్రాహ్మణుణ్ణి, నీ తండ్రినీ కూడా శపిస్తాను; నీ కారణంగా వారందరినీ భస్మం చేస్తాను—ఇందులో సందేహం లేదు.”
सूर्य उवाच
Educational Q&A
The passage highlights an ethical crisis where divine power is used as pressure: threats of a curse are invoked to compel compliance. It implicitly foregrounds the dharmic tension between desire backed by power and the moral requirement that actions—especially intimate ones—should not be forced through fear or harm to innocents.
Sūrya addresses Pṛthā (Kuntī), saying he will leave after meeting her, but warns that if she does not fulfill his desired request that very day, he will angrily curse her, the Brahmin who gave her the mantra, and her father—threatening destruction as leverage.