Shloka 11
आगतोऊस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृत: । कि करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते,भद्रे! मैं तुम्हारे मन्त्रके बलसे आकृष्ट होकर तुम्हारे वशमें आ गया हूँ। राजकुमारी! बताओ, तुम्हारे अधीन रहकर मैं कौन-सा कार्य करूँ? तुम जो कहोगी, वही करूँगा”
āgato ’smi vaśaṃ bhadre tava mantrabalāt kṛtaḥ | kiṃ karomi vaśo rājñi brūhi kartā tad asmi te ||
“భద్రే! నీ మంత్రబలంతో ఆకర్షితుడనై నేను నీ వశమునకు వచ్చితిని. ఓ రాజకుమారీ! నీ అధీనంగా నేను ఏ కార్యం చేయాలి? నీవు ఆజ్ఞాపించినదే నేను చేయుదును.”
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension created when power (here, mantra-force) overrides another’s autonomy: being able to compel does not automatically make an action righteous. It implicitly invites reflection on dharma—how authority and desire should be restrained by moral responsibility.
A male figure declares that he has been drawn under a princess’s control by her mantra and asks what task he should perform, promising obedience to her command. The moment frames a situation of compelled submission and sets up the consequences of how that power will be used.