Shloka 41
Kṣānti–Tejas Viveka: Prahlāda’s Instruction to Bali
Draupadī’s Application
तां क्षमां तादृशीं कृष्णे कथमस्मद्विधस्त्यजेत् । यस्यां ब्रह्म च सत्यं च यज्ञा लोकाश्न घिषछिता:,कृष्णे! जिसका महत्त्व ऐसा बताया गया है, जिसमें ब्रह्म, सत्य, यज्ञ और लोक सभी प्रतिष्ठित हैं, उस क्षमाको मेरे-जैसा मनुष्य कैसे छोड़ सकता है
tāṁ kṣamāṁ tādṛśīṁ kṛṣṇe katham asmadvidhas tyajet | yasyāṁ brahma ca satyaṁ ca yajñā lokāś ca pratiṣṭhitāḥ ||
ఓ కృష్ణే! ఇంతటి మహిమ గల, అందులో బ్రహ్మం, సత్యం, యజ్ఞం, లోకాలు అన్నీ స్థాపితమైన ఆ క్షమను నా వంటి వాడు ఎలా విడిచిపెట్టగలడు? క్షమను వదలడం అంటే ధర్మాధారాలనే వదలడం.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Yudhiṣṭhira presents kṣamā (forbearance/forgiveness) as a foundational virtue: it upholds truthfulness, sacrificial duty, and the stability of the world-order. Abandoning forgiveness is portrayed as undermining dharma itself.
In the Vana Parva dialogue, Yudhiṣṭhira addresses Draupadī (called Kṛṣṇā), defending his commitment to patience and forgiveness despite suffering and provocation, arguing that such restraint is essential to righteous conduct.