Shloka 10
सूर्य–कर्णोपदेशः
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Kīrti and the Kuṇḍala
गिरिकूटनिभाड़ानां सिंहानामिव गर्जताम् | श्रूयते तुमुल: शब्दस्तत्र तत्र प्रधावताम्,उनके अंग पर्वतोंके शिखरके सदृश जान पड़ते थे। वे सबके सब सिंहोंके समान गरजते और इधर-उधर दौड़ते थे। उन सबका सम्मिलित शब्द बड़ा भयंकर प्रतीत होता था
girikūṭanibhāḍānāṃ siṃhānām iva garjatām | śrūyate tumulaḥ śabdas tatra tatra pradhāvatām ||
వారి అవయవాలు పర్వతశిఖరాలవలె కనిపించేవి. సింహాలవలె గర్జిస్తూ వారు ఇటు అటు పరుగులు తీస్తుండగా, వారి సమూహచలనంతో అక్కడక్కడా ఒక ఘోరమైన, తుముల ధ్వని వినిపించేది.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily functions as vivid narrative description rather than direct moral instruction; ethically, it underscores how collective aggression and uncontrolled force generate terror and disorder, serving as a cautionary backdrop to the epic’s broader reflections on restraint (dama) and the consequences of violent momentum.
Mārkaṇḍeya depicts a scene of powerful beings (or warriors) whose bodies appear mountain-like; they roar like lions and rush in different directions, producing a single, dreadful, tumultuous clamor that dominates the surroundings.