Shloka 40
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
गत्वा सुमहदध्वानमादित्यस्य प्रभां ततः । दृष्टवन्त: सम तत्रैव भवनं दिव्यमन्तरा,“वह कई योजन लंबी थी। उसमें अन्धकार भरा हुआ था। उसके भीतर घने जंगल थे। उस गहन गुफामें बहुत-से कीड़े रहा करते थे। उसमें प्रवेश करके हमने बहुत दूरतकका रास्ता पार कर लिया। तत्पश्चात् सूर्यके प्रकाशका दर्शन हुआ। उसी गुफाके अंदर एक दिव्य भवन शोभा पा रहा था
gatvā sumahad adhvānam ādityasya prabhāṃ tataḥ | dṛṣṭavantaḥ sma tatraiva bhavanaṃ divyam antarā ||
“అత్యంత దీర్ఘమైన మార్గాన్ని దాటి, ఆపై మేము సూర్యుని కాంతిని చూశాము; మరియు అక్కడే, ఆ అంతర్భాగంలో, ఒక అద్భుతమైన దివ్య భవనాన్ని దర్శించాము।”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights perseverance through arduous passage leading to a vision of light and the divine—suggesting that endurance and steadfast movement through darkness can culminate in clarity, auspicious revelation, and encounter with higher realities.
Mārkaṇḍeya narrates a journey: after covering a vast distance, the travellers come to the Sun’s radiance and, within that same interior space, behold a splendid divine mansion.