Shloka 27
इन्द्रजिद्-लक्ष्मणयुद्धम्
Indrajit and Lakṣmaṇa: Escalation through Concealment
द्वादशानां तु सर्वेषां सौवीराणां धनंजय: । चकर्त निशितैर्भल्लैर्धनूंषि च शिरांसि च,अर्जुनने सौवीरदेशके जो बारह राजकुमार थे, उन सबके धनुष और मस्तक अपने भल्ल नामक तीखे बाणोंसे काट गिराये
dvādaśānāṁ tu sarveṣāṁ sauvīrāṇāṁ dhanañjayaḥ | cakarta niśitair bhallair dhanūṁṣi ca śirāṁsi ca ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—అప్పుడు ధనంజయుడు (అర్జునుడు) సౌవీర దేశపు ఆ పన్నెండు రాజకుమారుల ధనుస్సులనూ, శిరస్సులనూ తన పదునైన భల్ల బాణాలతో కోసివేశాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the decisive power of disciplined skill in warfare and the grave ethical weight of battle: a warrior’s expertise can instantly end resistance, reminding readers that violence, even when framed within kṣatriya duty, carries irreversible consequences.
In the course of a battle episode, Arjuna (Dhanañjaya) confronts twelve princes of the Sauvīra land and, using sharp bhalla arrows, severs their bows and also their heads—depicting a swift and overwhelming victory.