Shloka 1
अङ्गददूतवाक्यं लङ्काप्राकारभेदनं च
Angada’s Embassy and the Breach of Laṅkā’s Ramparts
वैशम्पायनजी कहते हैं--भारत! पूर्वोक्त प्रकारसे रथपर बैठे हुए उन सब राजाओंके पास जाकर कोटिकास्थने द्रौपदीके साथ उसकी जो-जो बातें हुई थीं, वे सब कह सुनायीं,इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपववके अन्तर्गत द्रौपदीहरणपर्वरें जयद्रथद्रौपदीसंवादविषयक दो सौ सरसठवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ २६७ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठके ४ श्लोक मिलाकर कुल २४ श्लोक हैं) #::73:.8 #पड- (0) हि 2 7 अष्टषष्ट्यथिकद्विशततमो< ध्याय: टद्रोपदीका जयद्रथको फटकारना और जयद्रथद्वारा उसका अपहरण वैशम्पायन उवाच सरोषरागोपहतेन बल्गुना सरागनेत्रेण नतोन्नत भ्रुवा । मुखेन विस्फूर्य सुवीरराष्ट्रपं ततोडब्रवीत् त॑ द्रुपदात्मजा पुन:
Vaiśampāyana uvāca |
Saroṣa-rāgopahatena balgunā sarāga-netreṇa natonnata-bhruvā |
Mukhena visphūrya su-vīra-rāṣṭrapaṃ tato ’bravīt taṃ drupadātmajā punaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—కోపం, ఆవేశం వల్ల కంపించే స్వరంతో, ఎర్రబడిన కన్నులతో, కనుబొమ్మలు క్షణమొకసారి వంగి క్షణమొకసారి ఎత్తబడగా, ముఖం తడబడుతూ ద్రుపదకన్య ద్రౌపది ఆ వీరదేశాధిపతిని మళ్లీ ఉద్దేశించి పలికింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A king is expected to uphold dharma; when power is used to violate another’s rights and dignity, moral speech—especially from the wronged—becomes a legitimate and necessary challenge. Draupadī’s anger functions as ethical resistance, not mere personal outrage.
In the Jayadratha–Draupadī exchange within the Draupadī-haraṇa episode, Draupadī—visibly agitated—speaks again to the king (contextually Jayadratha), setting up her rebuke and the escalating conflict that leads toward her abduction and its consequences.