Shloka 7
सीता-रावण-संवादः
Sītā–Rāvaṇa Dialogue in the Aśoka Grove
महता परिबर्हेण राजयोग्येन संवृतः । राजभिर्बहुभि: सार्धमुपायात् काम्यकं च सः,उसी समय सिंधुदेशका महायशस्वी राजा जयद्रथ, जो वृद्धक्षत्रका पुत्र था, विवाहकी इच्छासे शाल्वदेशकी ओर जा रहा था। वह बहुमूल्य राजोचित ठाट-बाटसे सुसज्जित था। अनेक राजाओंके साथ यात्रा करता हुआ वह काम्यकवनमें आ पहुँचा
mahātā paribarheṇa rājayogyena saṃvṛtaḥ | rājabhir bahubhiḥ sārdham upāyāt kāmyakaṃ ca saḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— మహత్తరమైన, రాజోచితమైన పరివారంతో ఆవరింపబడి, అనేక రాజులతో కలిసి అతడు కామ్యకవనానికి వచ్చెను. ఆ సమయంలో సింధుదేశపు మహాయశస్సుగల రాజు జయద్రథుడు—వృద్ధక్షత్రుని కుమారుడు—వివాహాభిలాషతో శాల్వదేశం వైపు ప్రయాణించుచుండెను; అమూల్యమైన రాజోచిత వైభవంతో అలంకృతుడై, అనేక రాజులతో కలిసి సాగుచూ కామ్యకవనంలో ప్రవేశించెను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how royal power and desire move with visible grandeur—retinues, allies, and display—yet such worldly momentum enters the forest, a space often associated with restraint and dharma. It foreshadows ethical tension between desire-driven action and the moral order that the forest setting evokes.
The narrator states that a certain king (implied by context) arrives at Kāmyaka forest accompanied by many other kings, surrounded by a large, royal entourage. This sets the stage for subsequent events in Kāmyaka.