Shloka 106
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
आह्वते5हं नरश्रेष्ठ त्वां सभाजयिता पुन: । “भरतश्रेष्ठ) सौभाग्यकी बात है कि तुम्हारा यह महान् यज्ञ सकुशल समाप्त हुआ। नरश्रेष्ठस जब युद्धमें पाण्डव मारे जायँगे, उस समय तुम्हारे द्वारा आयोजित राजसूययज्ञकी समाप्तिपर मैं पुन: इसी प्रकार तुम्हारा अभिनन्दन करूँगा”
āhvate ’haṁ naraśreṣṭha tvāṁ sabhājayitā punaḥ |
వైశంపాయనుడు పలికెను— “నరశ్రేష్ఠా! నీవు నన్ను ఆహ్వానించినప్పుడు నేను మరల సభలో నిన్ను సత్కరించెదను. యుద్ధంలో పాండవులు హతులైనప్పుడు, నీవు నిర్వహించిన రాజసూయయజ్ఞం సమాప్తమైన వేళ నేను మళ్లీ ఇదే విధంగా నిన్ను అభినందించెదను.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how royal ritual prestige and public praise can be entangled with violent ambition: honor offered for a sacrifice is framed against the grim prospect of war and the fall of rivals, raising ethical tension between dharma and the pursuit of power.
Vaiśaṃpāyana addresses a king as “best of men,” saying he will again honor him when summoned—specifically envisioning a future moment after the Pāṇḍavas are killed in war, when the king’s Rājasūya sacrifice is completed and deserves congratulation.