Shloka 11
जयद्रथ-निग्रहः — Jayadratha Restrained, Shamed, and Released
एवमुक्तस्तु कर्णेन धार्तराष्ट्रो विशाम्पते । पुरोहितं समानाय्य वचन चेदमब्रवीत्,राजन! कर्णके इस प्रकार अनुमोदन करनेपर दुर्योधनने अपने पुरोहितको बुलाकर यह बात कही--'ब्रह्मन्! आप मेरे लिये उत्तम दक्षिणाओंसे युक्त क्रतुश्रेष्ठ रजसूयका यथोचित रीतिसे विधिपूर्वक अनुष्ठान करवाइये'
evam uktas tu karṇena dhārtarāṣṭro viśāmpate | purohitaṃ samānāyya vacanaṃ cedam abravīt |
కర్ణుడు ఈ విధంగా అనగా, హే ప్రజాపతే, ధృతరాష్ట్రపుత్రుడు దుర్యోధనుడు తన పురోహితుని పిలిపించి ఇలా పలికెను— “బ్రాహ్మణా! నా కొరకు క్రతుశ్రేష్ఠమైన రాజసూయ యాగాన్ని యథాన్యాయం, యథాక్రమం, విధిపూర్వకంగా, ఉత్తమ దక్షిణలతో నిర్వహింపజేయుము.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sacred rites can be invoked to legitimize worldly aims: a ruler seeks prestige through a grand sacrifice and generous fees, raising an ethical question—whether ritual is pursued for dharma and public good or for personal power and rivalry.
After Karṇa’s words of approval/encouragement, Duryodhana summons his royal priest and orders him to arrange the Rājasūya sacrifice properly, with rich dakṣiṇās, signaling his intent to assert sovereignty and status through Vedic ceremony.