Shloka 6
द्वैतवनगमनम् (Dvāitavana-gamanam) — Journey and Settlement at Dvaita Forest-Lake
स सर्वविद् द्रौपदी वीक्ष्य कृष्णां युधिष्ठिरं भीमसेनार्जुनौ च । संस्मृत्य राम॑ मनसा महात्मा तपस्विमध्येडस्मयतामितौजा:,अमित तेजस्वी तथा सर्वज्ञ महात्मा मार्कण्डेयजी ट्रुपदकुमारी कृष्णा, युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन (और नकुल-सहदेव)-को देखकर मन-ही-मन श्रीरामचन्द्रजीका स्मरण करके तपस्वियोंके बीचमें मुसकराने लगे
sa sarvavid draupadīṁ vīkṣya kṛṣṇāṁ yudhiṣṭhiraṁ bhīmasenārjunau ca | saṁsmṛtya rāmaṁ manasā mahātmā tapasvimadhye ’smyatām itaujāḥ ||
సర్వజ్ఞుడూ, అమిత తేజస్సుగల మహాత్ముడు మార్కండేయుడు ద్రౌపది (కృష్ణా), యుధిష్ఠిరుడు, భీమసేనుడు, అర్జునుడిని చూచి, మనసులో శ్రీరాముని స్మరించి, తపస్వుల మధ్య మృదువుగా చిరునవ్వు నవ్వెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral function of remembrance: a sage, seeing the Pāṇḍavas’ distress, recalls Rāma as a prior paradigm of dharma under trial. The implied teaching is that present suffering can be interpreted and endured through remembered exemplars of righteous conduct.
Mārkaṇḍeya observes Draupadī and the leading Pāṇḍavas among ascetics. He mentally remembers Rāma and smiles, signaling that he is about to connect their situation with an instructive precedent (a dharmic narrative) for counsel and consolation.