Shloka 14
Duryodhana’s Departure toward Dvaītavana; Dhṛtarāṣṭra’s Caution and Śakuni’s Assurance
देवा वज्रधरं त्यक्त्वा ततः शान्तिमुपागता: । त्यक्तो देवैस्तत: स्कन्दे वज्॑ शक्रो न््यपातयत्,वे सब-के-सब सहसा तितर-बितर हो आकाशमें बिखरे हुए तारोंके समान जान पड़ते थे। इस तरह जलते हुए देवता वज्रधारी इन्द्रका साथ छोड़कर अग्निनन्दन स्कन्दकी ही शरणमें आये, तब उन्हें शान्ति मिली। देवताओंके त्याग देनेपर इन्द्रने स्कन्दपर अपने वज्रका प्रहार किया
devā vajradharaṃ tyaktvā tataḥ śāntim upāgatāḥ | tyakto devais tataḥ skande vajraṃ śakro nyapātayat ||
మార్కండేయుడు పలికెను—దేవతలు వజ్రధారి ఇంద్రుని విడిచి అప్పుడు శాంతిని పొందిరి. దేవతలచే పరిత్యక్తుడైన శక్రుడు (ఇంద్రుడు) స్కందునిపై వజ్రాన్ని విసిరెను.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts coercive power with rightful refuge: when authority acts in wrath and loses moral support, it becomes isolated; peace is found by aligning with the protector who embodies steadiness and rightful strength.
The gods withdraw from Indra (the vajra-bearer) and find peace by taking shelter with Skanda; in response to being abandoned, Indra (Śakra) attacks Skanda by hurling his thunderbolt.