Shloka 3
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
तानाशुगैरापततो5हमाशु निवार्य हन्तुं खगमान् ख एव । द्विधा त्रिधा चाच्छिदमाशुमुक्ति- स्ततो<न्तरिक्षे निनदो बभूव,उनके आते ही मैंने तुरंत शीघ्रगामी बाणोंद्वारा उन्हें रोककर उन गगनचारी शत्रुओंको आकाशमें ही मार डालनेका निश्चय किया और शीघ्र छोड़े हुए बाणोंद्वारा उन सबके दो-दो तीन-तीन टुकड़े कर डाले। इससे अन्तरिक्षमें बड़ा भारी आर्त्तनाद हुआ
tān āśugair āpatato ’ham āśu nivārya hantuṃ khagamān kha eva | dvidhā tridhā cācchidam āśumuktis tato ’ntarikṣe ninado babhūva ||
వారు వేగంగా దూసుకొస్తుండగా నేను తక్షణమే శీఘ్రగామి బాణాలతో వారిని అడ్డగించి, ఆ గగనచారి శత్రువులను ఆకాశంలోనే సంహరించాలనుకున్నాను. వెంటనే విడిచిన బాణాలతో వారిని రెండు ముక్కలు, మూడు ముక్కలుగా చీల్చివేశాను; అప్పుడు అంతరిక్షమంతా ఘోర నినాదంతో మార్మోగింది।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights protective force used with decisiveness: the speaker first restrains the oncoming threat and then neutralizes it swiftly. Ethically, it frames violence as defensive—aimed at stopping harm rather than indulging aggression.
Vāyu describes an aerial confrontation: hostile ‘sky-goers’ rush in, and he counters them with fast arrows, cutting them into pieces mid-air. The result is a loud uproar resounding through the atmosphere.