Shloka 16
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
सात्यकिं बलदेवं च प्रद्युम्नं च महारथम् । जगहें मनसा वीर तच्छुत्वा महदप्रियम्,वीर युधिष्ठिर! वह महान् अप्रिय वृत्तान्त सुनकर मैं मन-ही-मन सात्यकि, बलरामजी तथा महारथी प्रद्युम्नकी निन्दा करने लगा
sātyakiṃ baladevaṃ ca pradyumnaṃ ca mahāratham | jagarhe manasā vīra tac chrutvā mahad apriyam ||
వాయువు అన్నాడు— “వీరా! ఆ మహా అప్రీతికర వార్త విని నేను మనసులోనే సాత్యకి, బలదేవుడు మరియు మహారథి ప్రద్యుమ్నుడిని గర్హించాను.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical self-restraint and moral evaluation: when painful outcomes occur, one may feel compelled to judge even respected figures, yet the censure here is internal (manasā), suggesting awareness of the gravity and potential impropriety of open condemnation without full knowledge.
Vāyudeva addresses Yudhiṣṭhira and says that upon hearing a highly unwelcome piece of news, he mentally reproached Sātyaki, Balarāma, and Pradyumna—implying that their actions or inaction were seen as connected to the distressing event being reported.