Shloka 2
Adhyāya 160: Dikpāla-Cosmography and the Sun’s Kālacakra (दिक्पाल-विश्ववर्णनम् तथा आदित्यस्य कालचक्रम्)
ततः कृष्णा च भीमश्न यमौ च सुतपस्विनौ । शिरोभ्रि: प्राप्य राजर्षि परिवार्योपतस्थिरे,तदनन्तर द्रौपदी, भीमसेन और परम तपस्वी नकुल-सहदेव--ये सभी मस्तक झुकाकर उन राजर्षिको चारों ओरसे घेरकर खड़े हो गये
tataḥ kṛṣṇā ca bhīmaś ca yamau ca sutapasvinau | śirobhis prāpya rājarṣiṃ parivāryopatasthire ||
ఆ తరువాత కృష్ణా (ద్రౌపది), భీముడు, మరియు తపస్సులో స్థిరులైన యమజులు—నకులుడు, సహదేవుడు—శిరస్సు వంచి ఆ రాజర్షిని సమీపించారు. అన్ని వైపులా చుట్టుముట్టి వినయంతో సేవలో నిలిచారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic etiquette: approaching a venerable person with humility—bowed head, restrained demeanor, and respectful attendance. It presents reverence toward a rājarṣi as a moral norm, linking inner discipline (tapas) with outward conduct.
After the preceding event, Draupadī, Bhīma, and the twin brothers Nakula and Sahadeva come to a royal sage. They bow, surround him respectfully, and stand by in attendance, indicating deference and readiness to listen or serve.