Shloka 31
सौगन्धिकपुष्पप्रसङ्गः — The Saugaṇdhika Lotus and Bhīma’s Approach to Hanūmān
शरण्यं सर्वभूतानां ब्रह्मघोषनिनादितम् | दिव्यमाश्रयणीयं तमाश्रमं श्रमनाशनम्
śaraṇyaṃ sarvabhūtānāṃ brahmaghoṣanināditam | divyam āśrayaṇīyaṃ tam āśramaṃ śramanāśanam
ఆ ఆశ్రమం సమస్త ప్రాణులకు శరణ్యమై, అక్కడ వేదఘోష యొక్క గంభీర నినాదం మార్మోగుతుండేది. అది దివ్యమైనది, ఆశ్రయించదగినది—శ్రమను తొలగించి శరణాగతులకు నూతన బలాన్ని ప్రసాదించే ఆశ్రమం.
घटोत्कच उवाच
Educational Q&A
A true āśrama is portrayed as universally protective and spiritually charged: its Vedic soundscape and disciplined sanctity make it a legitimate refuge, and its ethical function is to relieve the burdens—physical and mental—of those who seek shelter.
Ghaṭotkaca points out (or praises) a particular hermitage, describing it as sacred, filled with Vedic recitation, and suitable for taking refuge in—emphasizing its role as a restorative sanctuary for all beings.