Shloka 12
लोमश उवाच भरद्वाजश्न रैभ्यश्व सखायौ सम्बभूवतु: । तावूषतुरिहात्यन्तं प्रीयमाणावनन्तरम्,लोमशजीने कहा--राजन्! भरद्वाज तथा रैभ्य दोनों एक-दूसरेके सखा थे और निरन्तर इसी आश्रममें बड़े प्रेमसे रहा करते थे
lomaśa uvāca | bharadvājaś ca raibhyaś ca sakhāyau sambabhūvatuḥ | tāv ūṣatur ihātyantaṁ prīyamāṇāv anantaram |
లోమశుడు పలికెను—రాజా! భరద్వాజుడు, రైభ్యుడు పరస్పరం సన్నిహిత మిత్రులయ్యారు. అనంతరం ఈ ఆశ్రమంలోనే వారు దీర్ఘకాలం కలిసి నివసించారు—ఒకరిపై ఒకరు ప్రేమతో, సంతోషంతో ఉండుతూ।
लोमश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic value of sakhya (friendship) grounded in mutual goodwill: harmony, affection, and long-term companionship in an āśrama setting are presented as a quiet ethical ideal.
Lomaśa, addressing the king, introduces background about two sages—Bharadvāja and Raibhya—stating that they became friends and lived together in the same hermitage for a long time, pleased with each other.