Shloka 135
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
रामकृष्णौ व्यपाश्रित्य अजेया: सम रणे स्वसः । अपि वृत्रहणा युद्धे कि पुनर्धुतराष्ट्रजे,धृष्टद्युम्नने कहा--बहिन! मैं द्रोणको मार डालूँगा, शिखण्डी भीष्मका वध करेंगे, भीमसेन दुर्योधनको मार गिरायेंगे और अर्जुन कर्णको यमलोक भेज देंगे। भगवान् श्रीकृष्ण और बलरामका आश्रय पाकर हमलोग युद्धमें शत्रुओंके लिये अजेय हैं। इन्द्र भी हमें रणमें परास्त नहीं कर सकते। फिर धृतराष्ट्रके पुत्रोंकी तो बात ही क्या है?
rāmakṛṣṇau vyapāśritya ajeyāḥ sma raṇe svasāḥ | api vṛtrahaṇā yuddhe ki punaḥ dhṛtarāṣṭrajāḥ ||
ధృష్టద్యుమ్నుడు అన్నాడు—చెల్లెలా! బలరాముడు, శ్రీకృష్ణుడు అనే ఆశ్రయంతో మనము యుద్ధంలో శత్రువులకు అజేయులం. వృత్రహంత అయిన ఇంద్రుడుకూడా రణంలో మనలను జయించలేడు; ఇక ధృతరాష్ట్రుని కుమారుల సంగతి ఏమాత్రం చెప్పనక్కరలేదు!
धृष्टह्ुम्न उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that true strength in conflict is grounded in right alignment and refuge—here symbolized by reliance on Kṛṣṇa and Balarāma—suggesting that power joined to dharma and proper support becomes ‘unconquerable,’ while unjust opponents are comparatively weak.
Dhṛṣṭadyumna addresses his sister and declares the Pāṇḍavas’ invincibility in war because of their reliance on Kṛṣṇa and Balarāma, asserting that even Indra could not defeat them, so the Kauravas (sons of Dhṛtarāṣṭra) stand no chance.